ทางนี้ เมื่อเห็นหลินโม่ยังไม่ตอบอะไร น้ำเสียงของนายท่านซูก็เข้มงวดขึ้นทันที “เสวี่ยเอ๋อร์ อย่าลืมสิ่งที่รับปากปู่ไว้ รีบขอโทษเดี๋ยวนี้!”
ซูหรูเสวี่ยจึงได้แต่ข่มความโกรธ เอ่ยเสียงขุ่นเคืองว่า “หลินโม่ ฉันไม่ควรโยนคุณลงจากรถ ฉันขอโทษ คุณกลับมาเถอะ ได้หรือยัง!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลินโม่ก็ยิ่งยิ้มกว้างกว่าเดิม
เขาจงใจพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “คุณหนูซู สัญญาณโทรศัพท์ผมไม่ค่อยดี เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไร ช่วยพูดซ้ำให้ดังขึ้นและจริงใจอีกสักหน่อยได้ไหม”
พอซูหรูเสวี่ยได้ยินก็เดือดดาล แต่ปู่อยู่ที่นี่ ต่อให้โกรธแค่ไหนเธอก็ทำได้เพียงยอมอ่อนข้อ “หลินโม่ ฉันผิดไปแล้ว ขอร้องละ ให้อภัยฉันเถอะ”
“ถ้าคุณยังไม่หายโกรธ คราวหน้าคุณขับรถแล้วโยนฉันลงบ้างก็ได้!”
แม้จะคุยกันผ่านโทรศัพท์ หลินโม่ก็ยังสัมผัสได้ถึงความอัดอั้นของซูหรูเสวี่ย เขาจึงพอใจขึ้นมาทันที “นายท่าน ผมจะกลับเดี๋ยวนี้ครับ”
วางสาย
หลินโม่ฮัมเพลงเบา ๆ เดินออกจากคฤหาสน์ มุ่งหน้าไปยังตระกูลซู
หลังจากเขาเพิ่งเดินไปได้ไม่นาน รถตู้สีดำคันหนึ่งก็จอดลงที่เทียนติงหนึ่ง ประตูรถเปิดออก ร่างสง่างามสองร่างก้าวลงมา
ทั้งสองคือเย่อู๋จูกับกู้เสี่ยวเยี่ยน ผู้ช่วยของเธอ
“เสี่ยวเยี่ยน แน่ใจนะว่าข่าวนี้แม่นยำ ประมุขคนต่อไปของศาลามังกรเทพพักอยู่ที่นี่?” เย่อู๋จูถาม
“น่าจะไม่ผิดค่ะ เป็นข่าวที่ผู้คุมเรือนจำทมิฬส่งออกมา” กู้เสี่ยวเยี่ยนตอบ
“ดี ถ้าเกลี้ยกล่อมคนคนนี้มาเป็นพวกได้ แล้วอาศัยอำนาจของศาลามังกรเทพ ถึงตอนนั้นการชิงสมบัตินั่นมาก็จะง่ายขึ้นมาก” เย่อู๋จูพูดเรียบ ๆ