“พี่ชาย รีบไปกันเถิด อย่าไปรอหญิงร้ายคนนั้นเลย”
“ข้าไม่ได้รอหญิงร้ายคนนั้น ข้ารออยู่ที่ป้าเล็กต่างหาก ป้าเล็กทำไมยังไม่ออกมาอีกเล่า?”
“อ้าย ข้าลืมบอกเจ้าไปเสียแล้ว เมื่อวานท่านพ่อลงโทษกักบริเวณป้าเล็ก วันนี้นางไปกับเราไม่ได้แล้ว ไปฉลองวันเกิดของคุณยายที่จวนหยู่ไม่ได้”
“ทำไมเจ้าไม่บอกข้าก่อนเล่า ป้าเล็กทำผิดเรื่องอะไร?”
หลินว่านว่านส่ายหน้า
“ข้าไม่รู้ ข้าได้ยินสาวใช้ในเรือนพูดกันมา”
“ในเมื่อป้าเล็กมาไม่ได้ เช่นนั้นพวกเราก็ไปกันก่อนเถิด ข้าไม่อยากไปกับหญิงร้ายคนนั้น”
เด็กสองคนแม้อายุเพียงสี่ขวบเศษ แต่กลับมีสติปัญญาสูง ต่างมีความคิดเป็นของตนเองอยู่ในใจ
ยิ่งต่อแม่เลี้ยงก็ยิ่งเคียดแค้นชิงชังตั้งแต่ก้าวเข้ามาในจวน ที่จริงแล้วเรื่องนี้ครึ่งหนึ่งต้องโทษคุณหญิงใหญ่กับหลินอวี้เสวี่ย
ทั้งสองคนปลูกฝังความคิดว่าแม่เลี้ยงนั้นร้ายกาจให้แก่เด็กทั้งสองตั้งแต่ยังเล็ก จะให้เด็กทั้งสองไม่ถูกอิทธิพลก็คงเป็นไปไม่ได้
แต่ก็เกี่ยวข้องกับอุปนิสัยใจคอของเด็กทั้งสองเป็นอย่างมาก เพราะจี้เยว่หรูตั้งแต่แต่งงานกับอันซุนโหวแล้ว เรียกได้ว่าดูแลทั้งสองคนอย่างสุดหัวสุดใจ ปฏิบัติต่อพวกเขาเหมือนลูกที่เกิดจากเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง
ชาติก่อนก็เช่นกัน หลังจากรู้ว่าตนเองจะไม่มีลูกเป็นของตัวเองได้ ผ่านไปไม่ถึงสองปี ก็ให้อภัยเรื่องที่หลินว่านว่านผลักตนเอง และต่อมาก็ปฏิบัติต่อทั้งสองคนเหมือนลูกแท้ๆ
แต่คนเนรคุณก็คือคนเนรคุณ ต่อให้เจ้าดีด้วยเพียงใด หัวใจของมันก็เย็นชา