หากแม่เฒ่าไม่มา อันซุนโหวก็เกือบลืมไปว่าเรื่องที่คุณหนูเล็กก่อไว้ยังไม่ได้รับการแก้ไข
“ไอ้แซ่หยางนั่นเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ท่านโหวสั่งให้ขังไว้ไม่ให้ส่งอาหารและน้ำ ตอนนี้ดูท่าจะไม่รอดแล้วเจ้าค่ะ”
“ส่งอาหารไปก่อนเถอะ”
หลินอวี้เสวี่ยเป็นคนขี้ขลาด พอรู้ว่าจี้เยว่หรูพาคนไปตรวจค้นเรือนของฮูหยินผู้เฒ่า นางก็แอบหนีไปเงียบ ๆ
จนกว่าจี้เยว่หรูจะพาคนกลับไป นางจึงค่อยย้อนกลับมา
ตอนแรกนางไม่ค่อยใส่ใจนัก เพราะรู้ว่าแม่ฝังทองคำเงินไว้ในเรือน ต่อให้ของบนดินถูกยึดไป ก็ยังมีทองหนึ่งหีบเงินหนึ่งหีบรองรับ ไม่ว่าร้ายแรงแค่ไหนก็คงไม่อดตาย
แต่พอกลับมาเห็นเรือนที่ถูกขุดจนพังยับเยิน หลินอวี้เสวี่ยรู้สึกว่าฟ้าของนางจะถล่มลงมา
ยังไม่ทันจบ วันต่อมาจี้เยว่หรูก็ตรวจค้นเรือนของหลานชายหลานสาวทั้งสองคน แล้วมาค้นของนางต่อ ของของนางก็ไม่รอดแม้แต่ชิ้นเดียว
นางจำเป็นต้องวางแผนเพื่อตัวเอง
หากอยู่ในจวนอันซุนโหวต่อไป ชีวิตก็คงไม่ดีขึ้น สู้แต่งงานออกไปดีกว่า
ถึงตระกูลหยางจะยากจน แต่หากแต่งไปพร้อมกับสินเดิมของตัวเอง ก็สามารถเป็นใหญ่ในเรือนได้ ชีวิตคงดีกว่าอยู่ในจวนโหวอย่างแน่นอน
คิดได้ดังนั้น หลินอวี้เสวี่ยจึงนึกถึงหยางเซียวที่ถูกขังอยู่ห้องเก็บฟืน พอไปดูก็ตกใจแทบแย่ คนใกล้จะอดตายแล้ว แต่กลับมีแม่เฒ่าเฝ้าประตูไม่ให้ส่งอาหารและน้ำ
หลังจากเรื่องจับชู้แพร่สะพัด ฐานะของหลินอวี้เสวี่ยในจวนอันซุนโหวก็ตกต่ำลงทันที
ตอนนี้อันซุนโหวไม่พอใจนาง ส่วนคนรับใช้ในจวนเห็นนางแล้วต่อหน้าจะไม่พูดอะไร แต่ลับหลังก็พากันรังเกียจนาง