รอบข้างเงียบกริบในชั่วพริบตา
ลูกค้าชายที่นั่งโต๊ะข้าง ๆ ยังไม่ทันได้โต้ตอบ ใบหน้าของเขาก็ถูกฝ่ามือตบเข้าให้
“เพี๊ยะ——!” เสียงฝ่ามือกระทบแก้มดังกังวาน
เด็กสาวที่นั่งข้างเขาลุกขึ้นด้วยความเดือดดาล “ไร้ยางอาย!”
พูดจบก็คว้ากระเป๋าหมุนตัวเดินจากไป
ชายคนนั้นจ้องเสิ่นจี้เฉิงอย่างดุร้าย “แกหาเรื่องใช่ไหม?” แต่ก็ไม่ทันได้ยืนยันกับเขาให้หายแค้น รีบกุมแก้มตัวเองวิ่งตามออกไป “เฟยเฟย! ฟังผมอธิบายก่อน!”
เสิ่นจี้เฉิงกระพริบตาปริบ ๆ อย่างบริสุทธิ์ใจ ในใจถอนหายใจเบา ๆ ดูสิ ช่างเป็นคู่รักที่เปลี่ยนอารมณ์ได้รวดเร็ว เมื่อครู่ยังหัวเราะต่อกระซิกคุยกันดี ๆ กลับกลายเป็นตีกันได้ในพริบตา
มีคำกล่าวหนึ่งกล่าวได้ดี
มนุษย์นี่แหละ ที่เปลี่ยนได้ง่ายที่สุด
เขาหันเหความสนใจไปยังลูกค้าอีกโต๊ะหนึ่ง ยกยิ้มที่คิดว่าสุภาพออกมา “สวัสดีครับ...”
แต่ยังพูดไม่ทันจบ ฝ่ายตรงข้ามก็ทำท่าราวกับเจอยมทูต ส่ายหน้าโบกมือรัว ๆ “ไม่เคยเห็น ไม่เคยเห็น”
เสิ่นจี้เฉิงหันไปทางด้านข้างอีกครั้ง ผู้คนรอบข้างพากันถอยหนี ไม่มีใครกล้าเข้าใกล้
ดังนั้น จึงเหลือเพียงคนเดียวที่ยังนั่งนิ่งสงบอยู่ในคูหาโซฟา ไม่ขยับเขยื้อน
คนสวมสูทสั่งตัดสีดำ ขายาวคู่หนึ่งไขว้กันอย่างสบายอารมณ์ ร่างกายเอนพิงพนักเก้าอี้อย่างเกียจคร้าน ในมือแกว่งแก้วไวน์ไปมาช้า ๆ แม้แต่ตอนที่เสิ่นจี้เฉิงเดินมายืนตรงหน้า เขาก็ไม่ยอมเงยหน้ามอง แสดงท่าทีราวกับไม่ใช่เรื่องของตน
เสิ่นจี้เฉิงควบคุมน้ำเสียงให้นิ่งขึ้น ยกยิ้มขึ้นแล้วเอ่ยว่า “คุณครับ ขอถามหน่อยครับ ว่าเคยเห็นไหมครับ?”
เผยหลินจึงได้เงยหน้าขึ้นมาช้า ๆ เขาจ้องมองคนตรงหน้าอย่างไม่ทุกใจใส่ สายตากวาดผ่านใบหน้านั้น หยุดนิ่งอยู่บนริมฝีปากสีแดงระเรื่อนานชั่วอึดใจ ก่อนจะเลื่อนหลบไปอย่างไม่แยแส
“ไม่ใช่แค่เคยเห็น” น้ำเสียงของเขาไม่รีบร้อน “แต่ยังอยู่ที่ผมด้วย”
ใจของเสิ่นจี้เฉิงกระหยิ่มยินดีขึ้นมาทันที ยังไม่ทันได้พูดต่อ ก็ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวต่อไป
“แต่ว่า คุณจะพิสูจน์ได้อย่างไร ว่าของในมือผม ก็คือของคุณ? เพราะสองสามวันนี้ มีคนมาที่นี่เพื่อขอรับของคืนหลายคนแล้ว”
เสิ่นจี้เฉิงเริ่มฉุกคิดอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม: หลายคนงั้นหรือ? มิน่าถึงไม่มีใครยอมมาหาเขา ที่แท้ก็ถูกคนอื่นตัดหน้าไปก่อนหรือนี่?
แบบนั้นได้อย่างไร!
เขารีบร้อนปริปาก “ผมพิสูจน์ได้! ผมซื้อมาจากร้านขายอุปกรณ์ทางเพศที่ถนนเป่ยเจียง! ไม่เชื่อคุณไปสืบได้!”
เผยหลินไม่ตอบรับเรื่องนี้ ปลายนิ้วแตะข้างแก้วเบา ๆ น้ำเสียงแฝงความยียวนอยู่บ้าง “หือ? ร้านขายอุปกรณ์ทางเพศ? คุณท่านนี้มีรสนิยมแบบนี้ด้วยหรือ?”
เสิ่นจี้เฉิง “...”
ทำไมกลายมาเป็นเรื่องนี้ได้ล่ะ? เขาไม่ได้มีรสนิยมอะไรทั้งนั้น ก็แค่ได้ยินมาว่าคุณชายสามแห่งตระกูลเผยชอบสีหวาน ๆ เขาก็เลยทำอะไรให้ถูกใจเท่านั้นเอง
แต่ตอนนี้จะไม่ยอมรับก็คงไม่ดี เขาจึงได้แต่พยักหน้ารับแบบอึกอัก “เอ่อ... ก็คงอย่างนั้นมั้ง?”
เผยหลินแสดงสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกและเสียดายขึ้นมา พลางถอนหายใจ “เอาเข้าจริง ๆ ก็ไม่อยากปิดบัง ผมตามหาเจ้าของกางเกงในตัวนั้นมาตลอด คืนนั้น เขาทำให้ผมหลงใหลจนลืมไม่ลงจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะเขาให้โชคชะตามอบของขวัญช่วยเหลือผมไว้ คงติดกับคนอื่นไปนานแล้ว”
เขาหยุดอยู่ชั่วขณะ น้ำเสียงจริงจังมากขึ้น “รอให้ผมพบบุคคลนั้นแล้ว ต้องขอบคุณให้เต็มที่เลย”
เสิ่นจี้เฉิงกลอกตาไปมา ใจเริ่มเปรมปรีดิ์ขึ้นมาทันควัน ฟังความแล้ว อีกฝ่ายเห็นเขาเป็นผู้มีพระคุณสินะ? ทั้งยังคิดว่ายานั่นเป็นคนอื่นวางยาอีกด้วย?
เขารีบถามต่อ “แล้วคุณจะขอบคุณเขายังไงล่ะ?”
แววตาสีดำสนิทของเผยหลินเปล่งประกายลึกล้ำขึ้น “เรื่องขอบคุณน่ะหรือ...”
เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ เงยหน้าขึ้นมองเสิ่นจี้เฉิง มุมปากมีรอยยิ้มอ่อนโยน “แน่นอน ต้องเป็นการแสดงความขอบคุณอย่างจริงใจที่สุด ก็ไม่รู้สิ... ว่าเขาต้องการอะไร”
เสิ่นจี้เฉิงตาลุกวาบ แทบจะหลุดปากว่า “ผมก็คือคนที่คุณตามหาอยู่”
แต่แล้วก็ได้ยินอีกฝ่ายกล่าวเสริมอย่างไม่รีบร้อน “แต่ไม่เป็นไร ผมกำลังจะหาบุคคลนั้นพบแล้วล่ะ คืนนี้ที่โรงแรม ผมจะพบกับพวกที่จะมาขอรับกางเกงใน และจะถามเขาด้วยตนเองเลย”
เสิ่นจี้เฉิงร้อนใจขึ้นทันใด “แต่ว่า คุณจะแยกแยะยังไงล่ะครับ?!”
อย่าจำผิดเชียวนะ!
เผยหลินหัวเราะเบา ๆ “ไม่ยาก ผมมีวิธีของผม”
พูดจบ ก็เปลี่ยนเรื่อง สายตาจับจ้องไปที่เสิ่นจี้เฉิง “จริงสิ เมื่อครู่คุณเองก็บอกว่ากางเกงในตัวนี้เป็นของคุณ เพื่อความเป็นธรรม ทำไมไม่ลองมาเยือนโรงแรมในค่ำคืนนี้ด้วยกันล่ะครับ?”
เขายิ้มอย่างอ่อนโยน ราวกับเป็นการเชื้อเชิญธรรมดาทั่วไป
เสิ่นจี้เฉิงลังเลเพียงเล็กน้อยก็ตอบตกลง อย่างไรก็ตามเขาไม่กลัวหรอก เพราะเขาเป็นเจ้าของที่แท้จริง คนที่ควรจะกลัวก็คือพวกปลอมแปลงมากกว่า
และแล้ว เสิ่นจี้เฉิงก็ติดตามเผยหลินไปยังโรงแรม
ก่อนขึ้นรถ เผยหลินถามด้วยรอยยิ้มว่า
“คุณท่านนี้เรียกอย่างไรดีครับ?”
เสิ่นจี้เฉิงนึกขึ้นได้ จึงแจ้งชื่อปลอมไปว่า “สือเจียหมิง”
ก็ไม่ถือว่าเป็นของปลอมแต่อย่างใด ตอนมัธยมต้น-ปลายเขาใช้ชื่อนี้อยู่ เพราะครอบครัวปกป้องความปลอดภัยของเขา เกรงว่าจะถูกคนร้ายจับจ้อง จึงได้สร้างตัวตนธรรมดาที่ไม่เด่นให้มาโดยเฉพาะ
เผยหลินยิ้มเยาะ ก่อนจะเปิดประตูรถให้ด้วยตนเอง “คุณสือ เชิญครับ”
เสิ่นจี้เฉิงถูกปรนนิบัติมาตั้งแต่เล็กแต่น้อย จึงขึ้นรถไปอย่างเคยชิน โดยไม่รู้สึกว่าแปลกตรงไหนเลยสักนิด
ในใจแอบคิดว่า เผยหลินคนนี้ดูไม่ได้น่ากลัวเหมือนที่โลกภายนอกพูดกันนี่? อะไรที่ว่ามือโหดเหี้ยม อารมณ์ไม่แน่นอน ดูรอยยิ้มนี้สิ ช่างอบอุ่น ช่างใจดี
ถึงตอนนี้ เขาก็เปลี่ยนความคิดที่มีต่อคุณชายรองแห่งตระกูลเผยผู้ทำให้ผู้คนหวาดกลัวไปโดยสิ้นเชิง
มาถึงโรงแรมแล้ว
เสิ่นจี้เฉิงเดินตามหลังเผยหลิน ก้าวเข้าไปในห้องเพรสซิเดนเชียลสวีท ด้วยความสงสัยจึงเหลือบมองไปรอบทิศ ที่แท้ก็เป็นห้องที่เขาหลับไปเมื่อคืนนั้นนี่เอง?
ในขณะที่กำลังพินิจอยู่นั้น เผยหลินก็เดินเข้ามาแล้ว ในมือมีริบบิ้นไหมสีดำเส้นหนึ่ง น้ำเสียงของเขายังคงอ่อนโยนเช่นเคย
“เรียนเชิญคุณสือช่วยปิดตาของท่านก่อน แล้วนั่งรออยู่ที่นี่สักครู่ ต่อไปนี้อาจจะต้องจำลองฉากที่เกิดในคืนนั้นให้ปรากฏอีกครั้ง”
เสิ่นจี้เฉิงเริ่มอึกอัก กำลังจะปฏิเสธ “นี่...”
เผยหลินอธิบายต่อไปอย่างไม่รีบร้อน “ต้องขออภัยอย่างยิ่ง คืนนั้นผมไร้สติสัมปชัญญะอย่างมาก จึงไม่สามารถตัดสินได้ว่าใครคือผู้มีบุญคุณของผม ใช้วิธีเช่นนี้ ก็เพื่อแยกแยะอย่างรวดเร็วว่าใครยอมรับได้ ใครไม่ได้”
เขาหยุดเล็กน้อย สายตาที่แฝงความหมายลึกซึ้งเหลือบมองใบหน้าลังเลของเสิ่นจี้เฉิง ทีละคำอย่างชัดถ้อยชัดความว่า
“ผู้ที่ยอมรับได้ อาจไม่ใช่ผู้มีบุญคุณของผม แต่ผู้ที่ยอมรับไม่ได้ แน่นอนว่าไม่ใช่ ท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ คุณสือ?”
เสิ่นจี้เฉิง “...”
ช่างเถอะ จะจำลองภาพเหตุการณ์ก็ได้ อย่างไรก็ตามก็เคยหลับนอนมาทีหนึ่งแล้ว ตอนนี้เป็นช่วงวิกฤติ อย่าให้พลาดพลั้งเป็นอันขาด
“ก็... โอเคมั้ง”
เขานั่งลงบนเตียง รอคอยอย่างอดทน เผยหลินยิ้มเป็นมิตร ปิดตามาด้วยริบบิ้นไหมสีดำให้เขา กำชับให้นั่งสักครู่ จากนั้นก็หมุนตัวเดินออกจากห้องไป
ทันทีที่ประตูห้องปิดลง รอยยิ้มบนใบหน้าเผยหลินก็เลือนหายไป
ในระเบียงทางเดิน น้ำเสียงของเขาเย็นชาไร้อารมณ์ สั่งการด้วยน้ำเสียงราบเรียบ
“เอาน้ำที่ผสมยาปริมาณเท่าครั้งที่แล้วมาแก้วหนึ่ง”
“และเตรียมจูเร็กซ์ห้ากล่องด้วย”
................................
ปล. ท่านใดที่ชอบ อย่าลืมเพิ่มเข้าชั้นหนังสือนะคะ ~~ ขอบคุณที่สนับสนุนค่ะ ~~ รักทุกคนนะ ~~ จุ๊บ!!!!
ส่งใจให้ค่ะ!!!