บ้านของจ้าวฉินอยู่ติดกับบ้านเฉินหยวนพอดี เขาถูกเสียงอึกทึกในลานบ้านเฉินหยวนปลุกให้ตื่นจากหลับใหล
พอมองเห็นสถานการณ์ข้างนอกชัดเจน เขาก็คว้ามีดฆ่าหมูที่บ้านแล้วพุ่งออกมาทันที!
ตอนนี้ปลายมีดของจ้าวฉินจ่ออยู่ที่คอหลิวเอ่อร์ไหลจื่อ ทำเอาอีกฝ่ายตัวแข็งทื่อด้วยความตกใจ
“พี่...พี่ชาย ค่อย ๆ คุยกันก็ได้...”
“ผมกับเฉินหยวนก็แค่มีหนี้กันก้อนเดียว ไม่ถึงกับต้องชักมีดหรอกมั้ง?”
“พี่ถือมีดให้มั่น ๆ หน่อยนะ...ชีวิตน้อย ๆ ของผมอยู่ในมือพี่แล้ว...”
เฉินหยวนยืนอยู่บนขั้นบันได สายตากวาดมองพวกอันธพาลในลานบ้าน พลางคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว
หลิวอวิ๋นกับเซี่ยฉุ่ยเหมย์ยังหลบอยู่ในบ้าน
แม้ตอนนี้จะมีจ้าวฉินช่วย แต่ถ้าลงมือกันจริง ๆ เฉินหยวนก็รับประกันไม่ได้ว่าจะปกป้องหลิวอวิ๋นกับเซี่ยฉุ่ยเหมย์ได้
“หลิวเอ่อร์ไหลจื่อ ถ้าฉันจ่ายหนี้ของตระกูลหลิวให้นายแล้ว นายรับประกันได้ไหมว่าจะพาพวกพ้องกลับไป?”
พอหลิวเอ่อร์ไหลจื่อได้ยินดังนั้นก็รีบพยักหน้า
“ได้แน่นอน! เฉินหยวน นายจ่ายเงินให้ครบ ฉันจะพาคนกลับไปทันที รับรองว่าจะไม่มาหาเรื่องนายอีก!”
เห็นดังนั้น เฉินหยวนก็หันกลับเข้าไปในบ้าน ล้วงธนบัตรปึกหนึ่งจากใต้ฟูก แล้วนับออกมาหนึ่งร้อยหกสิบหยวน
นี่เป็นหนี้เก่าที่ตระกูลหลิวค้างไว้แต่ก่อน เป็นหนี้ก็ต้องใช้ ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ผู้หญิงสองคนของตระกูลหลิวก็เป็นของเขาแล้ว
เฉินหยวนโยนธนบัตรลงข้างเท้าหลิวเอ่อร์ไหลจื่อ สีหน้าเย็นชาอย่างยิ่ง
“เอาไป! ทั้งหมดนี่หนึ่งร้อยหกสิบหยวน หนี้เก่าวันนี้ถือว่าหมดกัน รีบพาคนของนายกลับไปซะ!”
เห็นดังนั้น จ้าวฉินก็ปล่อยหลิวเอ่อร์ไหลจื่อ ส่วนหลิวเอ่อร์ไหลจื่อรีบก้มลงเก็บเงิน ก่อนฝืนยิ้มประจบประแจงออกมา
“หมดแล้ว ๆ! เฉินน้องชาย ใจกว้างจริง ๆ พี่นับถือนาย! เราสองคนหมดหนี้กันแล้ว!”
พูดจบเขาก็โบกมือ เรียกพวกอันธพาลที่เหลือให้ตามไป ตั้งใจจะออกจากบ้านตระกูลจ้าว
หลิวเอ่อร์ไหลจื่อกำเงินหนึ่งร้อยหกสิบหยวนไว้ในมือ ความคิดชั่วร้ายค่อย ๆ ผุดขึ้นในใจ
เงินหนึ่งร้อยหกสิบหยวน เขาหยิบออกมาได้ง่าย ๆ แบบนี้ ดูท่าที่หวังโก่วตั้นพูดไว้จะไม่ผิด หมอนี่หาเงินได้ไม่น้อยจริง ๆ!