ได้ยินคำพูดของผัวตัวเอง เหลียงหงลี่ก็ถลึงตามองเขา
“ไอ้คนกินข้าวเปล่าอย่างแกจะไปทำอะไร ถ้าไม่ใช่เพราะแกไร้ความสามารถขนาดนี้ ฉันจะต้องทนใช้ชีวิตลำบากอยู่แบบนี้หรือไง!”
“ถ้าจะไป ฉันก็พาลูกชายฉันไปด้วย สองคนนั้นยังมีประโยชน์กว่าแกตั้งเยอะ!”
……
เหลียงหงลี่ได้ลิ้มรสความหวานแล้ว เช้าตรู่วันถัดมา เธอจึงพาลูกชายสองคนมุ่งหน้าไปยังตระกูลเฉิน
“ลูกสาว แม่มาช่วยเก็บไข่อีกแล้วนะ!”
ด้านหลังเธอยังมีชายหนุ่มสองคนตามมาด้วย ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นน้องชายทั้งสองของเซี่ยฉุ่ยเหมย์!
เซี่ยตงเป่ยกับเซี่ยตงหนาน!
ทั้งคู่ร่างกำยำบึกบึน พอเข้าประตูก็จับจ้องคูปองธัญพืชบนโต๊ะทันที
เมื่อเห็นทั้งสามคน เซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็ใจหายวาบ
เธอนึกถึงคำพูดของเฉินหยวนเมื่อคืน จึงขยับไปยืนขวางหน้าโต๊ะรับซื้อไข่โดยไม่รู้ตัว
“แม่ ทำไมมาอีกแล้วล่ะคะ มีหนูอยู่ก็พอแล้ว! ยังไงนี่ก็เป็นธุรกิจของพี่หยวน… แม่ดูสิ…”
พอได้ยินเช่นนั้น รอยยิ้มบนใบหน้าเหลียงหงลี่ก็เปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดทันที
“อะไรนะ แกทำคนเดียวก็พอแล้วงั้นเหรอ? ฉันเป็นแม่แท้ ๆ ของแกนะ หรือว่าแกไม่ไว้ใจแม่แท้ ๆ ของตัวเองแล้ว?”
เซี่ยตงเป่ยถลึงตามองเธอ
“พี่ ทำไมพูดจาไร้น้ำใจแบบนี้ล่ะ? แม่อุตส่าห์หวังดีมาช่วยพี่ พี่ยังไม่ไว้ใจแม่อีกหรือ!”
เซี่ยตงหนานก็ช่วยพูดเสริมอยู่ข้าง ๆ “ใช่แล้วพี่! พวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน จะพูดจาห่างเหินกันแบบนั้นทำไม?”
พอได้ยินคำพูดของพวกเขา เซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็ร้อนใจจนไม่รู้จะทำอย่างไร
“ไม่ใช่อย่างนั้น ฟังฉันพูดก่อน…”
แต่เธอยังพูดไม่ทันจบ เซี่ยตงเป่ยก็ผลักเธอไปด้านข้าง
“พี่เข้าไปพักในบ้านเถอะ! ข้างนอกมีแม่คอยดูอยู่ พี่แค่จดบัญชีก็พอ!”
ส่วนเซี่ยตงหนานก็ฉวยโอกาสไปยืนขวางประตูไว้
“นั่นสิ! แม่จะหลอกพี่ได้ยังไง? พี่แต่งเข้าตระกูลหลิวมา ยังไม่ทันได้สุขสบาย คนในตระกูลหลิวก็ตายกันไปหมดแล้ว กว่าจะมีโอกาสช่วยพี่ได้ พี่ก็พักผ่อนให้สบายเถอะ งานเหนื่อย ๆ แบบนี้ปล่อยให้ผมกับพี่ชายทำเอง!”
เซี่ยฉุ่ยเหมย์ถูกน้องชายทั้งสองผลักดันให้เดินเข้าไปในบ้าน
ผู้หญิงบอบบางอย่างเธอจะเอาแรงที่ไหนไปสู้กับวัวป่าสองตัวนี้ได้?
แน่นอนว่าไม่กี่อึดใจก็ถูกดันเข้าไปในห้องแล้ว