ตอนเฉินหยวนเดินหาหวังโก่วตั้นทั่วทั้งหมู่บ้าน ไอ้หมอนั่นกลับอยู่หน้าบ้านหม้ายหวัง เคาะประตูปัง ๆ ไม่หยุด!
เมื่อคืนมีคนตั้งมากมายไปบ้านเฉินหยวน ต่อให้เขาเก่งกาจแค่ไหน ก็ไม่มีทางรับมือพวกหลิวเอ่อร์ไหลจื่อไหวหรอก!
ตอนนี้หม้ายหวังกำลังแนบตัวอยู่ข้างหน้าต่าง มองไปยังหน้าบ้าน ปล่อยให้หวังโก่วตั้นเคาะประตูบ้านตัวเองดังลั่น
“หวังโก่วตั้น เคาะแรงขนาดนั้นทำไม?!”
“ถามว่าทำไมงั้นเหรอ! รีบเปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!”
……
……
เฉินหยวนเดินหาทั่วหมู่บ้านไปเกือบครึ่ง แต่ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงาของหวังโก่วตั้น
เวลาผ่านไปตลอดทั้งเช้า เฉินหยวนแทบไม่ได้อะไรเลย
ขณะที่เฉินหยวนกำลังคิดว่าไอ้สารเลวนี่หลบไปอยู่ที่ไหน พอเงยหน้าขึ้นก็พบว่าตัวเองเดินมาถึงหน้าบ้านหม้ายหวังโดยไม่รู้ตัว
เฉินหยวนเพิ่งคิดจะเดินจากไป ก็ได้ยินเสียงพูดคุยดังมาจากในลานบ้าน
“พ่อหนุ่มจอมเจ้าชู้ คืนพรุ่งนี้ค่อยมาหาฉันนะ พรุ่งนี้ฉันจะใส่ชุดลูกไม้ลายดอกไม้นี่ให้ดูอีก”
“ไม่มีปัญหา จำไว้ว่าพรุ่งนี้อาบน้ำให้สะอาดแล้วรอฉันนะ!”
วินาทีต่อมา หวังโก่วตั้นก็เดินออกมาจากห้องของหม้ายหวัง มือหนึ่งหิ้วกางเกงไว้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มเจ้าเล่ห์
หวังโก่วตั้นเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเฉินหยวนพอดี
เขาชะงักไปก่อน จากนั้นก็หัวเราะเยาะ
“โอ้ เฉินหยวนเหรอ? นายยังยืนอยู่ได้ด้วยเหรอ?”
เมื่อวานหวังโก่วตั้นหนีไปก่อน จึงไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเลย
เขายังนึกว่าเฉินหยวนคงถูกสั่งสอนไปแล้ว!
“เฉินหยวน นายโชคดีไม่เบานี่ วันนี้ฉันอารมณ์ดี ไม่คิดจะถือสานาย ไสหัวไปให้ไกล!”