เซี่ยลี่กั๋วเห็นว่าลูกสาวยังไม่ยอมใจอ่อน จึงเริ่มเล่นบทเรียกความสงสาร
“ลูกเอ๊ย พ่อรู้ว่าเจ้ายังโกรธแม่กับพวกพี่น้องอยู่ แต่…แต่ถ้าพวกมันถูกตัดสินจำคุกจริง ๆ งานชั่วคราวของพ่อที่สำนักงานป่าไม้คงต้องหลุดไปแน่ ครอบครัวเราคงหมดหนทางทำมาหากินกันพอดี!”
“พ่อขอร้องล่ะ เห็นแก่บุญคุณที่เลี้ยงดูมา ยกโทษให้พวกมันสักครั้งเถอะ! พ่อ…พ่อคุกเข่าให้เจ้าก็ได้!”
พูดจบ เซี่ยลี่กั๋วก็งอเข่าลง ตั้งท่าจะคุกเข่าให้ลูกสาวจริง ๆ!
เห็นแบบนั้น เซี่ยฉุ่ยเหมย์ก็ตกใจ รีบเข้าไปประคองเขาไว้ทันที “พ่อ! อย่าทำแบบนี้สิ…”
เธอกัดริมฝีปาก น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ในใจก็ลังเลสับสน
ทันใดนั้นเอง เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นจากด้านหลังเซี่ยฉุ่ยเหมย์
“ถ้าอยากถอนคดีก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้…”
เซี่ยลี่กั๋วเงยหน้าขึ้นพรวด เห็นเฉินหยวนเดินออกมาตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้
ตอนนี้เขายืนอยู่ด้านหลังเซี่ยฉุ่ยเหมย์ จ้องเซี่ยลี่กั๋วด้วยสายตาเย็นชา
เซี่ยฉุ่ยเหมย์เองก็ชะงัก เธอหันกลับไปมองเฉินหยวน ดวงตาเอ่อคลอด้วยน้ำตา ดูทำอะไรไม่ถูกอยู่บ้าง
“พี่หยวน…”
เฉินหยวนเดินเข้ามา ก่อนจะดึงเธอไปอยู่ข้างหลังอย่างเงียบ ๆ เพื่อปกป้องเธอ
พอเห็นตัวต้นเรื่องกลับมา เซี่ยลี่กั๋วก็รีบชักเข่าที่คุกลงไปได้ครึ่งหนึ่งกลับมา แล้วฝืนยิ้มประจบ
“เฉิน…เฉินหยวนใช่ไหม คุณเป็นผู้ใหญ่ใจกว้าง มองว่าเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันเถอะ จะต้องทำให้ถึงขั้นนี้ด้วยหรือ?”
ได้ยินแบบนั้น เฉินหยวนก็เลิกคิ้วขึ้นทันที พูดอย่างดูแคลนว่า
“ครอบครัวเดียวกัน? ใครเป็นครอบครัวเดียวกับแก! เมียกับลูกชายแกช่วยกันขโมยคูปองธัญพืชของฉัน แถมยังลงมือทำร้ายชาวบ้านหมู่บ้านเค่าซานถุน แบบนี้เรียกครอบครัวเดียวกันได้ด้วยหรือ?!”