หลี่ไห่จู่เดินไปหยุดตรงหน้าเหลียงหงลี่ สีหน้าเย็นชา ก่อนเอ่ยเสียงเข้มว่า “ยังยืนงงอะไรอยู่? รีบเอาคูปองธัญพืชที่ซ่อนไว้ออกมาคืนเดี๋ยวนี้!”
ใกล้จะตายอยู่รอมร่อแล้ว เหลียงหงลี่กลับยังคิดจะเบี้ยวหนี้!
“คุณตำรวจ นั่น... นั่นเป็นคูปองธัญพืชของบ้านเรานะคะ... ไม่ใช่ของพวกเขาสักหน่อย!”
ได้ยินเหลียงหงลี่พูดอย่างนั้น หลี่ไห่จู่ก็โมโหขึ้นมาทันที
เวลาออกปฏิบัติงาน เขาเกลียดที่สุดเวลาต้องเจอชาวบ้านแบบนี้ พวกชอบหาเรื่องยืดยาดนี่ถนัดนัก!
หลี่ไห่จู่เดือดดาล ด่าอย่างหัวเสียว่า
“ที่พวกแกทำเรียกว่าขโมย! ต้องติดคุกนะ! ถ้ายังไม่ยอมสารภาพดีๆ ระวังจะโดนเพิ่มโทษ!”
พอได้ยินเช่นนั้น เหลียงหงลี่ก็มีสีหน้าไม่ยินยอมอยู่บ้าง แต่พอถูกขู่ว่าจะโดนยิง เธอก็จำใจล้วงคูปองธัญพืชออกจากอกเสื้อ ส่งให้เขาอย่างอาลัยอาวรณ์
หลี่ไห่จู่รับมาแล้วคืนให้เฉินหยวน จากนั้นให้เขาตรวจนับไข่ที่รับซื้อมาในสองวันนี้ และทบทวนจำนวนคูปองธัญพืชที่ต้องจ่ายให้อีกครั้ง
คูปองธัญพืชในกระเป๋าของเหลียงหงลี่ รวมกับที่เซี่ยตงเป่ยขโมยไป มีทั้งหมดกว่าห้าสิบจิน
ตอนนี้เหลือเพียงคูปองธัญพืชยี่สิบห้าจินที่เหลียงหงลี่ซ่อนไว้ที่บ้านเท่านั้น!
เฉินหยวนยกคูปองธัญพืชในมือขึ้น แล้วตะโกนบอกฝูงชนที่มามุงดูว่า “พี่น้องชาวบ้านทุกท่าน! คูปองธัญพืชที่เหลียงหงลี่อมไว้ในสองวันนี้ ส่วนใหญ่เอากลับคืนมาได้แล้ว!”
“ก่อนหน้านี้เธอคิดตามน้ำหนักสองจินครึ่งกับสองจิน เอาเปรียบทุกคน ต่อไปผมจะชดเชยให้ครบตามมาตรฐานสามจิน ไม่ขาดแม้แต่นิดเดียว!”
สิ้นคำ เสียงชื่นชมก็ดังขึ้นทั่วฝูงชนทันที
“อะไรนะ ชดใช้คืนทั้งหมดเลยเหรอ?! เฉินหยวนนี่มีน้ำใจจริงๆ!”
“นี่สิคนใจกว้าง! ต้องทำแบบนี้แหละ!”
……
ชั่วขณะนั้น พวกป้าๆ ที่เดิมทีโกรธจัด พอได้ยินคำพูดนี้ ความโมโหก็ลดฮวบลงไปกว่าครึ่ง!
เห็นว่าจัดการเรื่องเรียบร้อยแล้ว หลี่ไห่จู่ก็หันไปมองเหลียงหงลี่กับลูกชายทั้งสองอีกครั้ง
“ตามฉันกลับไปที่โรงพัก! สารภาพความผิดของตัวเองให้ดี บางทีอาจไม่ต้องโดนยิงก็ได้!”
คำพูดเพิ่งสิ้นสุด เซี่ยตงเป่ยกับเซี่ยตงหนานสองพี่น้องก็ได้ยินว่าจะโดนยิงจริงๆ จนขาอ่อนยวบลงทันที!