เจียงกุ้ยฮวาเห็นสีหน้าของเฉินหยวนไม่ค่อยดี ใบหน้าก็พลันยินดีขึ้นมา!
ปกติคนพวกนี้ในหมู่บ้านอาศัยลักเล็กขโมยน้อย เอาของออกไปขาย
หากถูกจับได้เมื่อไร ก็จะถูกยัดข้อหาการซื้อขายเก็งกำไรทันที!
ถ้าข้อหานี้เป็นจริงขึ้นมา ต่อให้ต้องติดคุกก็ยังถือว่าเป็นเรื่องเล็ก!
ด้วยเหตุนี้เอง หลายปีที่ผ่านมาเจียงกุ้ยฮวาจึงอาศัยฐานะของตัวเองกลั่นแกล้งคนในหมู่บ้านไปไม่น้อย!
เจียงกุ้ยฮวาเท้าเอว ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วไล่ต้อนถาม
“ฉันถามนาย ช่วงนี้นายเอาของดีอะไรกลับบ้านมาบ้าง ตั้งเท่าไรแล้ว?”
“วันนั้นฉันเดินผ่านก็เห็นหมดแล้ว ทั้งธัญพืช ผ้า ปลาใหญ่เนื้อชิ้นโต ทยอยเข้าบ้านนายไม่ขาด นายเป็นแค่ชายโสด ไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน?”
“ฉันว่าแกต้องทำการซื้อขายเก็งกำไรแน่! ไม่อย่างนั้นคนจนอย่างแกจะร่ำรวยขึ้นมาชั่วข้ามคืนได้ยังไง?!”
เฉินหยวนจ้องนางตรง ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดูแคลน
“เงินของฉันหามาได้อย่างถูกต้อง ทุกอย่างล้วนเป็นเงินที่ฉันหาเลี้ยงชีพด้วยความสามารถของตัวเอง จะนับเป็นการซื้อขายเก็งกำไรได้ยังไง?”
แต่เจียงกุ้ยฮวาไม่สนใจเรื่องพวกนี้ เพราะก่อนมา นางวางแผนไว้เรียบร้อยแล้ว
วันนี้ที่นางพาหัวหน้าทีมผลิตสองคนนี้มาด้วย ไม่ใช่เพราะเรื่องที่เฉินหยวนไม่เข้าร่วมแรงงานส่วนรวมจริง ๆ หรอก
แต่เพราะนางเล็งของดีพวกที่เขาหอบกลับมาก่อนหน้านี้ต่างหาก!
ขอแค่วันนี้ยึดของของเฉินหยวนไว้ได้ ถึงปากจะบอกว่าจะส่งให้ทีมผลิตจัดการรวมศูนย์ แต่สุดท้ายของจะตกอยู่ในมือใคร ก็ไม่ใช่ว่าผัวนางเป็นคนตัดสินใจหรอกหรือ?
แม้แต่หัวหน้าทีมผลิตสองคนที่ยืนอยู่ข้างหลังนาง วันนี้ก็ถูกเจียงกุ้ยฮวาหลอกมาเหมือนกัน!
ระหว่างทางเจียงกุ้ยฮวาตกลงกับทั้งสองคนไว้แล้ว ขอแค่ยึดของของเฉินหยวนมาได้ทั้งหมด ถึงตอนนั้นก็แบ่งกันตามที่ใครเห็นของก่อน!