เสียงด่าของหลิวอวิ๋นดังก้องไปทั่วฟ้า แค่ตะโกนคำเดียวก็ทำให้ลูกค้าที่กำลังกินอาหารอยู่ในโรงแรมเหอผิงตกใจจนยืนนิ่งค้างกันหมด
หยวนไป่สีหน้ากระอักกระอ่วน แต่ยังไม่หยุดมือ เขากระชากหลิวอวิ๋นอย่างหยาบคาย หมายจะลากเธอเข้าไปในห้อง
“แกเข้าไปเดี๋ยวนี้!”
ระหว่างที่หลิวอวิ๋นกำลังดิ้นรนอย่างลนลาน จู่ ๆ เธอก็เห็นคนที่ไม่น่าจะมาอยู่ที่นี่
เฉินหยวน?!
ทั้งตกใจและดีใจปะปนกัน!
เธอราวกับคว้าฟางช่วยชีวิตไว้ได้ รีบวิ่งพรวดเข้าไปหาแล้วคว้าแขนเสื้อของเฉินหยวนไว้ทันที
“เฉิน...เฉินหยวน! คุณ...คุณมาถูกเวลาพอดี!”
เสียงของหลิวอวิ๋นสั่นเล็กน้อย แต่เธอฝืนทำใจให้สงบ เชิดคางไปทางหยวนไป่ “หยวนไป่ มองให้ชัด ๆ! นี่คือผู้ชายของฉัน! ถ้าแกยังกล้าแตะต้องฉันอีก เชื่อไหมว่าฉันจะให้เขาซัดแก!”
พอได้ยินคำพูดนี้ หยวนไป่ก็ชะงักค้าง เขากวาดตามองเฉินหยวนตั้งแต่หัวจรดเท้า สีหน้าไม่น่าดูอย่างยิ่ง
“ผู้ชายของเธอ? หลิวอวิ๋น เธอคิดจะหลอกใครกัน! เธอมีผู้ชายตั้งแต่เมื่อไร ทำไมฉันไม่รู้?!”
เขาหันไปจ้องเฉินหยวนเขม็ง
“ไอ้คนบ้านนอกที่ไหน อย่ามายุ่งเรื่องชาวบ้าน! ไสหัวไป ไม่อย่างนั้นฉันจะจัดการแกด้วย!”
เฉินหยวนเลิกคิ้ว หลิวอวิ๋นคิดจะใช้เขาเป็นโล่กันกระสุนสินะ!
ผู้หญิงคนนี้จะนิสัยไม่ดีอยู่บ้างก็เถอะ แต่ยังไงเธอก็เป็นผู้หญิงที่เขาคิดจะรับมาเป็นภรรยาในอนาคต ตอนนี้กลับถูกคนรังแกถึงที่!
ถ้าวันนี้เขาหดหัวเป็นเต่า แล้วเรื่องนี้แพร่ออกไปทีหลัง เขาเฉินหยวนจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?
คิดถึงตรงนี้ เฉินหยวนก็ยืดตัวขึ้นอย่างไม่รีบร้อน
เขายื่นมือโอบเอวบางของหลิวอวิ๋น แล้วฉวยโอกาสบีบสีข้างเธอทีหนึ่ง ถือว่าได้แตะต้องเธอล่วงหน้าไปก่อน
เฉินหยวนก้มมองคนในอ้อมแขน แล้วพูดช้า ๆ ว่า “หลิวอวิ๋น พูดให้ทุกคนฟังหน่อยสิว่า ฉันเป็นผู้ชายของเธอหรือเปล่า?”