ฝ่าฝูงเสียงเคาะอันอึกทึกไป ในที่สุด ณ สถานที่ซึ่งมืดมิดยิ่งกว่า
เหยาผ่างจื่อเห็นหวังลู่กำลังนั่งสมาธิ และหวังฉีที่นอนแน่นิ่งอยู่ไม่ไกลจากหวังลู่ ร่างโชกเลือด!
เขาโซเซวิ่งไปหาหวังฉี แทบจะทรุดตัวลงคุกเข่าพุ่งเข้าไปหา จากนั้นจึงยื่นนิ้วชี้ไปอังใต้จมูกของหวังฉี
หวังฉีตายแล้ว
ภาพความทรงจำตลอดสิบกว่าปีที่ทั้งสองพึ่งพากันและหยอกล้อกันฉายย้อนกลับมาในสมองของเหยาผ่างจื่อ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างสุดจะหักห้าม
ตกตะลึง โกรธแค้น ไม่อยากเชื่อ ยอมรับไม่ได้
ทั้งที่พวกเขาสองคนอุตส่าห์แกะสลักกระดูกด้วยความยากลำบากมาสิบกว่าปี ใกล้จะได้แต้มคุณูปการมากพอแลกอิสรภาพกลับคืนมาอยู่แล้วแท้ ๆ
หวังฉีกลับตายแล้ว
ข้าบอกเจ้าแล้วมิใช่หรือว่าให้แกะสลักกระดูกอย่างสงบ อย่าโลภเอาความดีความชอบจนผลีผลาม อย่าเพ้อฝันว่าจะได้เป็นช่างกระดูก!
เป็นความผิดของเจ้า!
ไม่สิ เป็นความผิดของข้า!
ถ้าตอนนั้นข้าห้ามเจ้าไว้ ถ้าข้าแบ่งแต้มคุณูปการให้เจ้าบ้าง เจ้าก็คงไม่ตายใช่หรือไม่!
ไม่ ไม่!
เป็นความผิดของเขา! เป็นความผิดของตาเฒ่านั่น!
ข้า... ข้าจะแก้แค้นแทนเจ้า!
เหยาผ่างจื่อลุกขึ้นโดยไม่รู้ตัว ความเศร้าโศกเกินกว่าจะทานทนทำให้ใบหน้าของเขาชาด้าน แต่เมื่อมองหวังลู่ ความโกรธแค้นและความไม่ยินยอมกลับทำให้ใบหน้าบิดเบี้ยว!
เหยาผ่างจื่อควบคุมลมหายใจ มือกำค้อนเล็กไว้แน่น แล้วค่อย ๆ ย่องเข้าไปหาหวังลู่ที่ใบหน้าเปื้อนเลือด
เมื่อเข้าไปใกล้ในระยะก้าวเดียว เหยาผ่างจื่อก็รวบรวมแรงทั้งหมด เหวี่ยงค้อนเล็กฟาดใส่ศีรษะของหวังลู่!
ในชั่วพริบตา ขณะที่หวังลู่รับรู้ถึงอันตรายและลืมตาขึ้น ค้อนเล็กก็ฟาดเข้าที่ขมับของเขาแล้ว!
“ปัง!”
วินาทีถัดมา หวังลู่ก็ล้มฟุบลงกับพื้น!
เหยาผ่างจื่อเหวี่ยงค้อนเล็กตามเข้าไปโจมตีทันที ฟาดลงบนศีรษะของหวังลู่หลายครั้งติดกัน!
“ปัง!”
“เป็นความผิดของเจ้า! เป็นความผิดของเจ้า! ชดใช้ให้พี่น้องข้าเสีย!!”
“ปัง!”
“อีกนิดเดียวแท้ ๆ!”
“ปัง!”
…………
หลังฟาดไปสิบกว่าครั้ง ใบหน้าของหวังลู่ก็แหลกจนจำเค้าเดิมไม่ได้ ลมหายใจของเขาหยุดลงอย่างสิ้นเชิง
การแก้แค้นสำเร็จแล้ว
ทว่าเหยาผ่างจื่อกลับไม่รู้สึกถึงความสะใจจากการแก้แค้น ความเศร้าโศกยังคงเกาะกุมหัวใจของเขา ไม่จางหายไปเนิ่นนาน
ส่วนสิ่งที่รอเขาอยู่ก็คือราคาของการฆ่าคน ซึ่งจะเป็นจุดจบที่น่าอนาถยิ่งกว่าเดิม
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ เหยาผ่างจื่อก็สะดุ้งลืมตาขึ้น
ภาพในจินตนาการค่อย ๆ เลือนหายไปจากสมอง
ร่างของหวังฉียังคงอยู่ในอ้อมแขน ส่วนหวังลู่ผู้สังหารหวังฉีก็ยังนั่งสมาธิอยู่ไม่ไกล
พี่น้อง หากข้าฆ่าเขาตอนนี้ ก็เท่ากับเอาชีวิตเราสองคนแลกกับชีวิตเขาคนเดียว ไม่คุ้ม!
รอให้ข้าไปตามผู้ดูแลมาก่อน ผู้ดูแลจะโยนเขาลงไปที่ก้นผาให้สัตว์ปีศาจกิน ให้เขาอยู่ก็เหมือนตาย!
เหยาผ่างจื่อข่มไฟโทสะในใจ วางหวังฉีลงอย่างแผ่วเบา แล้วนำกระดูกท่อนหนึ่งที่เปื้อนเลือดไปซ่อนไว้ในมุมมืดข้างกำแพงซึ่งสังเกตได้ยาก ก่อนหันหลังวิ่งไปทางปากถ้ำ
ในเวลานี้ หวังลู่กำลังต่อกรกับช้างรับใช้ จึงไม่รู้เลยว่าตนเองเกือบตายด้วยค้อนเล็กมาตรฐานที่พวกคนรับใช้ทุกคนมีติดตัว
บัดซบเอ๊ย นี่มันช้างแอฟริกาหรืออย่างไร เหตุใดถึงหลอมรวมยากเย็นนัก!
คิ้วของหวังลู่ขมวดแน่นขึ้นเรื่อย ๆ
พลังวิญญาณในลานว่างของเขาถูกใช้ไปแล้วสองในสาม แต่ลูกช้างในประติมากรรมกระดูกช้างรับใช้กลับยังคึกคัก พลังวิญญาณของหวังลู่ทำได้เพียงแผ่เป็นชั้นบาง ๆ อยู่ในประติมากรรมกระดูก ลูกช้างกระโดดไปมาท่ามกลางพลังวิญญาณ จึงไม่อาจกลืนกินและควบคุมมันได้เลย
ถ้าอย่างนั้นลองแบบนี้ดู!
หวังลู่เกิดความคิดฉับพลัน วางประติมากรรมกระดูกเอียงลง จากนั้นก็ชักนำพลังวิญญาณที่เหลืออยู่ทั้งหมดให้ไหลเข้าไปในประติมากรรมกระดูก!
พลังวิญญาณประหนึ่งคลื่นยักษ์ เมื่อประติมากรรมกระดูกเอียงลง พลังมหาศาลก็ซัดตรงเข้าใส่ลูกช้าง!
สำเร็จแล้ว!
เป็นไปตามที่หวังลู่คิด พลังวิญญาณซัดลูกช้างเข้าไปในมุมเอียงของประติมากรรมกระดูกได้จริง ๆ เมื่อรวมกับพลังวิญญาณที่ยังไม่สลายไปและพลังที่เพิ่งเติมเข้าไป ก็ท่วมมิดศีรษะของลูกช้างในมุมเอียงนั้นพอดี!
ในขณะนี้ ลูกช้างใช้ขาทั้งสี่ข้างยันผนังสองด้านของมุมเอียงไว้อย่างสุดกำลัง งวงเหยียดตรงขึ้นไปเหนือพลังวิญญาณ
น่าเสียดายที่ไม่มีประโยชน์เลย
ไม่ว่ามันจะดิ้นรนอย่างไร พลังวิญญาณก็ยังท่วมร่างของมันอยู่เช่นเดิม จนกระทั่งมันหมดแรงและล้มลง
หึ เจ้าตัวเล็ก ในที่สุดก็สงบเสียที
เมื่อหวังลู่ขยับความคิด ลูกช้างก็ถูกห่อหุ้มด้วยพลังวิญญาณสีขาวน้ำนม ก่อนกลับเข้าไปในลานว่างของเขา
ทันทีที่เข้าไปในลานว่าง ลูกช้างก็กลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง กระโดดโลดเต้นไปมา
เพียงแต่ครั้งนี้มันไม่ได้ซุกซนและต่อต้านเหมือนก่อน หากเป็นความยินดีและสัญชาตญาณตามธรรมชาติล้วน ๆ
กระโดดไปกระโดดมา ลูกช้างก็วิ่งไปถึงตำแหน่งหัวใจของหวังลู่ จากนั้นหมอบลงแล้วหลับไป
ที่แท้แก่นสำคัญไม่ได้อยู่ในลานว่าง แต่อยู่ตรงตำแหน่งหัวใจหรือ?
หวังลู่สูดลมหายใจขับอากาศขุ่นออกมาอย่างแรงพร้อมความสงสัย แล้วจึงถอนจิตออกจากการสำรวจภายใน กลับคืนสู่สภาพแวดล้อมสีเหลืองหม่นที่แสงเทียนส่องกระทบ
“ต้องยอมรับว่าโชคยังดีอยู่ ถ้าสิ่งที่หลอมรวมเป็นเหยี่ยว ต่อให้เหนื่อยตายก็คงไม่สำเร็จ”
หวังลู่พึมพำอย่างอ่อนแรง
เขาก้มมองศพของหวังฉี รู้สึกคล้ายมีใครบางคนเข้ามา แต่กลับมองไม่เห็นร่องรอยว่ามีผู้ใดมาเยือน
หวังลู่เช็ดเหงื่อและคราบเลือดบนศีรษะ ก่อนยื่นมือไปค้นกระเป๋าของหวังฉี
“หืม? ป้ายอาญาสิทธิ์หายไปไหน?”
เป็นอย่างที่คิด มีคนเข้ามาจริง ๆ!
ศิษย์สำนักหนานหลีมีป้ายประจำสำนัก ใช้จุดตะเกียงวิญญาณ เก็บแต้มคุณูปการ และส่งสารภายในสำนักได้ ส่วนคนรับใช้ไม่มีป้ายประจำสำนัก มีเพียงป้ายคนรับใช้ที่ใช้เก็บแต้มคุณูปการเท่านั้น
ป้ายคนรับใช้เป็นหนึ่งในสิ่งสำคัญที่สุดของคนรับใช้ โดยทั่วไปไม่ว่าจะไปที่ใดก็ต้องพกติดตัว ทว่าบนตัวหวังฉีกลับไม่มีป้าย
แสดงว่ามีคนเอาป้ายของเขาไป!
ในเวลานี้ เหยาผ่างจื่อมาถึงจุดแลกแต้มคุณูปการ แล้วยื่นป้ายสองอันให้ผู้ดูแลทรัพยากรพร้อมกัน
“แน่ใจหรือว่าไม่ได้แย่งป้ายมาจากศิษย์คนอื่น? แล้วเจ้าของป้ายอันนี้อยู่ที่ไหน?”
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เหยาผ่างจื่อก็รีบยิ้มประจบเข้าไปหาแล้วกล่าวว่า
“ผู้ดูแลเฝิง นี่คือป้ายของหวังฉีสหายสนิทของข้า เขาฝากให้ข้ามาแลกผลเปิดลานว่าง ข้ารู้ว่าแต้มคุณูปการของเขาไม่พอ จึงคิดจะใช้ของข้าเติมให้ ส่วนแต้มคุณูปการที่เหลือ...”
เหยาผ่างจื่อยิ้มพลางเลิกคิ้วให้ผู้ดูแลเฝิง แล้วลดเสียงพูดต่อว่า
“ยกให้ท่านทั้งหมด”
ผู้ดูแลเฝิงซึ่งมีท่าทีเกียจคร้านได้ยินดังนั้น คิ้วที่คลายอยู่ก็ขยับเล็กน้อย ก่อนกระแอมสองครั้งแล้วกล่าวว่า
“แค่ก ๆ ข้าขอบอกไว้ก่อน โอกาสเปิดลานว่างสำเร็จต่ำมาก ข้าไม่แนะนำให้พวกเจ้าใช้แต้มคุณูปการมากมายแลกผลเปิดลานว่างหนึ่งผล อีกทั้งถึงจะเปิดลานว่างสำเร็จ ก็อาจได้ลานว่างระดับเหลืองที่ห่วยที่สุด ลานว่างระดับเหลืองก็แค่ดีกว่าคนรับใช้อยู่เล็กน้อย อย่างน้อยก็ฝึกบำเพ็ญได้เท่านั้น”
ใบหน้าประจบประแจงของเหยาผ่างจื่อพลันเปลี่ยนเป็นแน่วแน่ เขาจ้องผู้ดูแลเฝิงด้วยแววตาเป็นประกาย แล้วกล่าวอย่างหนักแน่นว่า
“ไม่ว่าผลการเปิดลานว่างจะเป็นเช่นไร พวกเราสองคนไม่มีวันเสียใจ!”
เมื่อเห็นเหยาผ่างจื่อแน่วแน่เช่นนั้น ผู้ดูแลเฝิงก็นำป้ายทั้งสองแตะกับป้ายของตน จากนั้นหยิบผลไม้สีม่วงขนาดครึ่งฝ่ามือออกมาจากแหวนมิติที่มือซ้าย แล้วยื่นให้เหยาผ่างจื่อ
“จำไว้ หากได้ลานว่างที่ดีมา ต้องมาหาข้าให้ได้ ถึงตอนนั้นข้าจะแนะนำเจ้าให้ไปสำนักชั้นนอก หรือกระทั่งสำนักชั้นใน”
“ขอบคุณผู้ดูแลเฝิง!”
หลังได้ผลเปิดลานว่างมา เหยาผ่างจื่อไม่ได้กินทันที แต่กลับวิ่งไปยังหน้าถ้ำพำนักของหลิวเอ้อร์หนิว ผู้ดูแลคนรับใช้ แล้วกล่าวว่า
“เรียนผู้ดูแลหลิว! หวังฉีสหายของข้าถูกคนอื่นในถ้ำแกะสลักกระดูกฆ่าตาย ขอผู้ดูแลหลิวโปรดสอบสวนให้กระจ่าง!”
ผ่านไปสองลมหายใจ ประตูถ้ำพำนักของผู้ดูแลหลิวก็เปิดออก มีชายหนึ่งหญิงหนึ่งเดินออกมา
ชายชราแม้ผมบนศีรษะจะขาวโพลน แต่ร่างกายยังแข็งแรง ส่วนหญิงสาวมีรูปร่างบอบบาง อ่อนเยาว์ และหน้าตางดงาม
“พอแล้ว ข้ารู้เรื่องแล้ว ไม่ใช่หลินเฉิงอวี่พลาดพลั้งฆ่าหวังฉีหรอกหรือ จะตื่นเต้นอะไรกันนักหนา เอาแต่รบกวนอารมณ์สุนทรีย์ของข้า เจ้าก็ว่าอย่างนั้นใช่ไหม คนงาม~”
เหยาผ่างจื่อเงยหน้าขึ้นมองให้ชัด หญิงที่ยืนอยู่ข้างผู้ดูแลหลิวก็คือหลินเฉิงอวี่!
อะไรนะ! หลินเฉิงอวี่ถึงกับมาสารภาพผิดเอง!
ในหัวของเหยาผ่างจื่อมีเสียงอื้ออึงดังขึ้น เขาคาดไม่ถึงจริง ๆ ว่าหลินเฉิงอวี่จะยอมรับผิดแทนตาเฒ่าที่เหมือนซากศพเดินได้ผู้นั้น!
หญิงสาววัยเยาว์หน้าตางดงาม กลับยอมรับผิดแทนชายชราที่พูดไม่ได้ แถมยังแทบไม่มีความเกี่ยวข้องกันด้วย!
นางทำเช่นนี้ไปเพื่ออะไรกันแน่!
เหยาผ่างจื่อไม่ยินยอม เขาก้มหน้าตะโกนว่า
“คนฆ่าหวังฉีเป็นคนอื่น! ขอผู้ดูแลหลิวโปรดพิจารณาให้กระจ่าง!”
ผู้ดูแลหลิวเหลือบมองเจ้าคนอ้วนที่ไม่รู้จักกาลเทศะ แล้วกล่าวเสียงเย็นว่า
“อะไร เจ้าอยากสงสัยในตัวข้าหรือ?”
“มิกล้า! ผู้ดูแลหลิวว่าอย่างไรก็ต้องเป็นเช่นนั้น เป็นข้าน้อยที่ล่วงเกิน!”
เมื่อเห็นท่าไม่ดี เหยาผ่างจื่อก็รีบเอ่ยขอขมา จากนั้นประตูถ้ำของผู้ดูแลหลิวก็ปิดดัง “ปัง”
เสียงประตูปิดราวกับมีคนตบหน้าเหยาผ่างจื่ออย่างแรง
น่าชังนัก! เดิมทีคิดจะยืมมือหลิวเอ้อร์หนิวกำจัดตาแก่ที่ใกล้ตายผู้นั้น ใครจะคิดว่าหลินเฉิงอวี่จะโผล่มาขัดเสียก่อน ว่าแต่พวกเขาสองคนมีความสัมพันธ์อะไรกัน หลินเฉิงอวี่ถึงยอมรับผิดแทนเขา?
เหยาผ่างจื่อคิดไม่ออก แต่รู้ดีว่าท้ายที่สุดแล้วเป็นเพราะกำลังของตนยังไม่พอ
ส่วนวิธีเพิ่มพลังและฐานะที่ง่ายและเด็ดขาดที่สุดก็คือ เปิดลานว่าง!
เหยาผ่างจื่อจึงนั่งลงใต้ต้นไม้ข้างถ้ำพำนักของหลิวเอ้อร์หนิว กรอกผลเปิดลานว่างเข้าปาก เคี้ยวแล้วกลืนลงไป
พลันมีกระแสอบอุ่นสายหนึ่งปะทุออกมาจากผลเปิดลานว่าง ก่อนเคลื่อนจากกระเพาะเข้าสู่ท้องน้อยของเขา
ร้อน... ยิ่งร้อนขึ้นเรื่อย ๆ!
ความร้อนระอุในท้องน้อยทำให้เหยาผ่างจื่อเหงื่อท่วมศีรษะ ความร้อนนั้นประหนึ่งมือใหญ่คู่หนึ่งที่กำลังจะฉีกท้องน้อยของเขาให้เป็นแผล!
ไม่นาน ความร้อนก็หายไป
สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือก้อนกลมสีขาวน้ำนมขนาดเท่ากำปั้นซึ่งปรากฏขึ้นในท้องน้อยของเขา!
“ส...สำเร็จแล้วหรือ?”
เหยาผ่างจื่อมองท้องน้อยของตนด้วยความตื่นตะลึง แต่ไม่เห็นความเปลี่ยนแปลงใด ๆ
เมื่อหลับตาแล้วมองอีกครั้ง ก้อนกลมสีขาวก็ปรากฏขึ้นในท้องน้อย
เขาลุกขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น แล้วเคาะประตูถ้ำของผู้ดูแลหลิวอีกครั้ง
“ใครกัน! วันนี้มีแต่พวกที่ชอบมารบกวนข้าอยู่ได้!”
ผู้ดูแลหลิวเปิดประตูออกมา เห็นเหยาผ่างจื่อกำลังมองตนด้วยสีหน้าตื่นเต้น เขาก็ด่าทันทีว่า
“ทำไมเป็นเจ้าอีกแล้ว อยากตายนักหรือไร?”
“ผู้...ผู้ดูแลหลิว ข้าคิดว่าข้าเปิดลานว่างสำเร็จแล้ว!”
ผู้ดูแลหลิวชะงักไปก่อน สีหน้าพลันเปลี่ยนแปลง เขากล่าวด้วยความยินดีอยู่บ้างว่า
“รีบให้ข้าดู!”
ผู้ดูแลหลิววางมือลงบนท้องน้อยของเหยาผ่างจื่อ วินาทีถัดมาเขาก็หัวเราะลั่นขึ้นมา
“ฮ่า ๆ ๆ ๆ! ยินดีด้วย ศิษย์น้อง เปิดลานว่างสำเร็จแล้ว!”
เหยาผ่างจื่อเห็นดังนั้นก็กล่าวขอบคุณเสียงเบา ก่อนถามว่า
“ขอถามศิษย์พี่ ลานว่างของข้าอยู่ระดับใดหรือ?”
“ระดับปฐพี เหมือนของข้าและผู้ดูแลอีกสองคน”
เมื่อได้ยินว่าลานว่างของตนเป็นระดับปฐพี หัวใจที่ยังลอยเคว้งของเหยาผ่างจื่อก็สงบลงอย่างสิ้นเชิง จากนั้นเขาก้มหน้าประสานมือกล่าวว่า
“ศิษย์พี่หลิว คนที่ฆ่าพี่น้องของข้ายังมีคนอื่น!”
ใช่แล้ว ในที่สุดเหยาผ่างจื่อก็มีฐานะที่จะฆ่าคนรับใช้ได้ตามใจโดยไม่ต้องชดใช้!
เขาจะปิดฉากการแก้แค้นครั้งนี้ให้สมบูรณ์แบบที่สุด!
“เป็นผู้ดูแลอีกสองคนหรือ?”
หลิวเอ้อร์หนิวเลิกคิ้วถามเล็กน้อย หากเป็นผู้ดูแลอีกสองคน เรื่องนี้ก็ทำได้เพียงกลบเกลื่อนให้แล้วกันไป อย่างมากเขาก็ออกเงินปลอบศิษย์น้องที่เพิ่งรับไว้คนนี้สักหน่อย
“ไม่ใช่ เป็นคนรับใช้คนหนึ่ง”
“อ้อ คนรับใช้นี่เอง เช่นนั้นเจ้าก็ไปฆ่าเสีย หากสู้ไม่ไหว ข้าจะเรียกกระดูกมาช่วยเจ้า”
ระหว่างพูด หลิวเอ้อร์หนิวขยับความคิด หมูป่าเขี้ยวยาวร่างกำยำตัวหนึ่งก็ปรากฏขึ้นต่อหน้าทั้งสอง
หมูตัวนี้ก็คือแก่นสำคัญของหลิวเอ้อร์หนิว กระดูกหมูเขี้ยว
“ขอบคุณศิษย์พี่!”
เหยาผ่างจื่อโค้งคำนับหลิวเอ้อร์หนิวอย่างสุดซึ้ง จากนั้นขี่หมูเขี้ยวพุ่งตรงไปยังถ้ำแกะสลักกระดูก ทิ้งให้หลิวเอ้อร์หนิวยืนกระอักกระอ่วนอยู่หน้าถ้ำพำนัก พึมพำว่า
“ดีที่อดใจไว้ ไม่เตะเขาสักที ไม่อย่างนั้นต่อไปคงขยายอำนาจของตนไม่ได้แน่”
กล่าวจบ หลิวเอ้อร์หนิวก็เปลี่ยนเรื่อง สีหน้าเปี่ยมเล่ห์มองเข้าไปในถ้ำพำนักแล้วเอ่ยว่า
“ฮี่ ๆ ๆ คนงาม คราวนี้คงไม่มีใครมารบกวนพวกเราอีกแล้ว!”
ใช่แล้ว ผ่านไปนานขนาดนี้ หัวหน้าโค้ชก็ยังวอร์มร่างกายอยู่เลย!