ซุ่ยซุ่ยเข้าใจขึ้นมาทันที รีบยกเก้าอี้ตัวเล็กมานั่งข้างเตียง แล้วใช้ช้อนตักข้าวยื่นไปตรงปากเฮ่อจิ่งสิง ส่วนปากเล็ก ๆ ของตัวเองก็อ้ากว้าง “อ้า——”
เฮ่อจิ่งสิง: “บอกแล้วไงว่าไม่กิน”
เหนียนเหนียนเปิดโหมดแปลทันที：【ต้องอ้อนก่อนถึงจะยอมกิน】
เฮ่อจิ่งสิง: “...ไสหัวไป!”
เหนียนเหนียน：【มีคนเขินแล้ว】
พูดจบมันก็หันกลับแล้วไถลปรู๊ดออกไป ร่างกลม ๆ เคลื่อนที่ว่องไว ท่าทางเหมือนก่อเรื่องเสร็จก็หนีทันที
เฮ่อจิ่งสิงโมโหจนหน้าแดง ฟังก์ชันกวนประสาทแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่เขาเพิ่มเข้าไปแน่นอน
ใครทำ ก็คงไม่ต้องถาม
เขาว่าแล้วว่า ต่อให้เฮ่อหวยชวนสวมสูท ก็ปิดความกะล่อนที่ฝังอยู่ในสันดานไม่มิด
หมอนั่นมันตัวดีชัด ๆ!
ซุ่ยซุ่ยยกมือปิดปากหัวเราะคิกคัก คุณอาเล็กน่าสนุกจัง
เธอพูดเสียงหวาน “คุณอาเล็ก เหนียนเหนียนที่คุณอาทำสวยมากเลย เหมือนหนูเลย หนูชอบมาก คุณอาเล็กดีที่สุดเลย”
ทำเอาเฮ่อจิ่งสิงพูดไม่ออก
เด็กแสบคนนี้ เมื่อครึ่งเดือนก่อนยังพูดไม่ค่อยเก่ง แค่เขาถลึงตาใส่ก็กลัวแล้ว
ตอนนี้เขาถลึงตาจนเมื่อยไปหมด เธอก็ยังไม่กลัว แถมยังกล้ายิ้มให้เขาอีก
ฮึ เหมือนเฮ่อหวยชวนไม่มีผิด หน้าหนาเหมือนกันแล้ว
ซุ่ยซุ่ยรู้ว่าเขาแค่แกล้งดุ จริง ๆ แล้วเป็นคนดี แถมยังชอบเธอมากด้วย
อื้อ เธอสัมผัสได้เลยล่ะ
ซุ่ยซุ่ยรวบรวมความกล้าแล้วยัดข้าวเข้าปากเขา เฮ่อจิ่งสิงจำต้องกินเข้าไป
เธอพูดเสียงลึกลับ “คุณอาเล็ก นี่เป็นของที่เจ้าตัวร้ายเลี้ยงนะ เรากินเยอะ ๆ กินให้เจ้าตัวร้ายหมดตัวกันเลย”