น้ำเสียงของเธอเต็มไปด้วยความสงสัย แววตาก็ฉายความไม่เข้าใจ
คำถามของซุ่ยซุ่ยทำให้ฟู่จิ้นหยวนชะงักไป
เด็ก ๆ ไม่ใช่ชอบร้องไห้กันหรอกเหรอ?
แค่มีอะไรก็ร้องไห้โฮออกมาสักที
ยิ่งไปกว่านั้น หัวของเธอบวมขนาดนั้น ต้องเจ็บมากแน่ ๆ ร้องไห้ก็เป็นเรื่องปกติไม่ใช่เหรอ?
มีอะไรให้ถามว่าทำไมด้วย?
เหมือนจะมองความคิดของเขาออก ซุ่ยซุ่ยจึงย้อนถามทีละคำว่า “ร้องไห้แล้วได้อะไรขึ้นมาเหรอ?”
ตอนแม่ถูกหัวหน้ากะด่า แม่ก็ไม่ได้ได้เงินเพิ่มเพียงเพราะร้องไห้
ตอนแม่ถูกเจ้าของห้องเช่าใจรังแก แม่ก็ไม่ได้เลิกถูกรังแกเพียงเพราะร้องไห้
ตอนแม่เสียชีวิต ต่อให้เธอร้องไห้จนหมดสติ แม่ก็ไม่ได้ฟื้นขึ้นมา
ซุ่ยซุ่ยจึงรู้มาตั้งแต่เด็กว่า น้ำตาเป็นสิ่งที่ไร้ประโยชน์ที่สุด
เธอไม่อยากร้องไห้
ฟู่จิ้นหยวนมองเธอ แววตาซับซ้อนยากจะบรรยาย
ไม่รู้ว่าฟู่ อี้เฉินหันมามองซุ่ยซุ่ยตั้งแต่เมื่อไร พอได้ยินคำพูดของเธอ หัวใจก็เจ็บแปลบขึ้นมา
เขาเหลือบมองฟู่หลิงโดยไม่รู้ตัว เธอร้องไห้อยู่บ่อย ๆ
ส่วนใหญ่ก็เพื่อให้ได้ของที่ต้องการ พอเธอร้องไห้ เขาก็ซื้อให้
เด็ก ๆ เป็นพวกช่างสังเกตสีหน้าคนที่สุดแล้ว การร้องไห้ก็เป็นอาวุธที่ดีที่สุดของพวกเขา
จะไร้ประโยชน์ได้ยังไง?
เว้นแต่ว่าตอนร้องไห้ เธอไม่ได้อะไรเลย หรือถึงได้มาก็เป็นของที่ไม่ดี
ถึงจะคิดว่าการร้องไห้ไร้ประโยชน์
พอเข้าใจเรื่องนี้ หัวใจเขาก็ยิ่งเจ็บปวด มองซุ่ยซุ่ยด้วยสายตาเวทนาโดยไม่รู้ตัว
ฟู่จิ้นหยวนเห็นสีหน้าของเขาทุกอย่าง จู่ ๆ ก็ยกยิ้มขึ้นมา
ทำยังไงดีนะ ดูเหมือนเขาจะเจอวิธีแก้แค้นฟู่ อี้เฉินแล้ว