บ้านที่พวกเขาอาศัยอยู่ตอนนี้เป็นคฤหาสน์ที่ลู่จิ่งเหยาสั่งให้คนมาปรับปรุงเป็นพิเศษ ภายในกว้างขวาง มีทุกอย่างครบครัน แม้แต่กระจกก็เป็นกระจกแบบมองเห็นได้ทางเดียว ความเป็นส่วนตัวจึงสูงลิบลิ่ว
ช่วงสองสามวันแรกที่หยุนหนีย้ายเข้าไป เธอมีความสุขจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ทุกวัน
ไม่ก็จัดแต่งดอกไม้ต้นไม้ในสวน ไม่ก็เดินสำรวจห้องต่าง ๆ ในบ้านเพื่อทดลองใช้สอย
แต่พอเวลาผ่านไปนานเข้า เธอก็เริ่มรับมือไม่ไหว
ตอนอยู่คนเดียว เธอจะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ทว่าดันมีลู่จิ่งเหยาอยู่ด้วยนี่สิ ขอแค่เขาอยู่บ้าน เธอก็ต้องเหนื่อยแทบขาดใจ
หยุนหนีไม่รู้ว่าเขาไปเรียนรู้ลูกเล่นพวกนั้นมาจากไหน เมื่อก่อนตอนอยู่ห้องเช่า เขายังพอรู้จักยับยั้งชั่งใจ อย่างมากก็ทำกันบนโซฟา
แต่ตอนนี้ย้ายมาอยู่คฤหาสน์หลังใหญ่ นอกจากสวนกลางแจ้งแล้ว ที่อื่นก็ถูกเขาค้นพบวิธีใช้จนหมด
มีลูกเล่นมากมายก็แล้ว ฝีมือยังดีขึ้นเรื่อย ๆ แถมยังอยากทำทุกวันอีก ตอนนี้พอหยุนหนีเห็นหน้าเขาก็อยากร้องไห้ เธออยากหนีออกจากบ้านอีกแล้ว
“คุณไม่คิดจะพักบ้างเหรอ? ทำแบบนี้ พอแก่ตัวไปจะทำยังไง?”
หยุนหนีมองชายหนุ่มที่เดินเข้ามาหา แล้วรีบเกลี้ยกล่อม
ลู่จิ่งเหยาอุ้มเธอไปวางบนโซฟาหนังแท้ในโรงภาพยนตร์ส่วนตัว ก่อนเปิดหนังรักเรื่องหนึ่งอย่างไม่ใส่ใจ