หยุนหนีรออยู่หน้าที่ทำการไปรษณีย์จนแดดเริ่มร้อนจัดแล้ว แต่ก็ยังไม่เห็นเฉิงจิ่งเหยา
หรือว่าเขาซื้อของเสร็จแล้วก็กลับไปเลย?
ช่วงนี้เป็นกลางฤดูร้อน หยุนหนีร้อนจนแทบนั่งไม่ติด เธอกอดห่อของกับถุงกระดาษแล้วเดินกลับเข้าไปในที่ทำการไปรษณีย์
แม้เฉิงจิ่งเหยาจะเตือนตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าอย่าเที่ยวเป็นห่วงเป็นใยเธอไปเสียทุกเรื่อง
แต่ระหว่างทาง ในหัวเขากลับมีแต่ความคิดว่า หากไปช้า เธออาจรอไม่ไหวแล้วกลับไปก่อน แต่ในตัวเมืองมีคนมากมาย แถมเธอยังไม่รู้ทาง หากหลงขึ้นมาจะทำอย่างไร?
ฝีเท้าของเฉิงจิ่งเหยาจึงยิ่งก้าวยาวและเดินเร็วขึ้นเรื่อย ๆ
สุดท้ายเขาก็ยังตัดใจไม่ได้
เมื่อใกล้ถึงที่ทำการไปรษณีย์ ฝีเท้าของเขาจึงค่อยช้าลง ในใจยังเกิดความหวาดหวั่นขึ้นมานิด ๆ
ช่างเถอะ ถือเสียว่าครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย
ส่งเธอกลับไปแล้ว ต่อจากนี้เขาจะรักษาระยะห่างจากเธอ
ส่วนความคิดที่ไม่ควรมีเหล่านั้น ก็ควรเก็บซ่อนไว้ได้แล้ว
ในที่ทำการไปรษณีย์ หยุนหนีรอจนเริ่มหมดความอดทน
เธอนั่งแกว่งขาอยู่บนเก้าอี้ คอยชะเง้อมองออกไปข้างนอกเป็นระยะ
เฉิงจิ่งเหยานี่ก็จริงเลย ทำไมยังไม่กลับมาอีก?
เธอแทบนับมดบนพื้นไปรษณีย์ได้หมดแล้ว
หยุนหนีก้มมองห่อกระดาษในอ้อมแขน เมื่อนึกถึงชุดเสื้อผ้าที่ตั้งใจเลือกให้เฉิงจิ่งเหยา มุมปากก็อดยกขึ้นไม่ได้