หลังอ่านเนื้อเรื่องต้นฉบับจบ หยุนหนีก็มีข้อสงสัยอยู่เพียงเรื่องเดียว
“ระบบ พระเอกเจี่ยงจิ่งเหยากับลู่จิ่งเหยาเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า?”
ระบบรีบแย้งทันที
[จะเป็นไปได้ยังไง โลกใบเล็กพวกนี้แยกเป็นอิสระจากกัน ชื่อพระเอกที่คล้ายกันก็แค่เพราะผู้สร้างโลกขี้เกียจ ไม่อยากคิดชื่อใหม่เท่านั้นเอง พระเอกพวกนี้เป็นคนละคนกันโดยสิ้นเชิง]
“อย่างนั้นเหรอ?” หยุนหนีถามอย่างคลางแคลงใจ
[แน่นอน!]
“ก็ได้”
หยุนหนีไม่ติดใจเรื่องนี้อีก
เพิ่งใช้เวลาอ่านเนื้อเรื่องต้นฉบับได้ไม่นาน ด้านนอกห้องที่หยุนหนีซ่อนตัวอยู่ก็มีเสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง
คราวนี้มีคนมาเพียงคนเดียว
หัวใจเธอกระตุกวูบ อาศัยแสงจันทร์นอกหน้าต่างคลำทางมุดเข้าไปใต้เตียงที่อยู่ไม่ไกล
จากนั้นประตูก็ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าด ก่อนจะเปิดออก
ขณะเดียวกัน ไฟในห้องก็สว่างขึ้น
หยุนหรี่ตาลงอย่างไม่คุ้นชิน เธอนอนขดตัวอยู่ใต้เตียงแทบทั้งตัว พยายามผ่อนลมหายใจให้แผ่วเบา แต่หัวใจกลับเต้นรัว
เสียงฝีเท้าดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้หยุดอยู่ข้างเตียง
หยุนหนีใช้มือข้างหนึ่งปิดปากกับจมูก เบิกตากว้างมองออกไปนอกเตียง ภาพที่เห็นคือขาคู่หนึ่งเรียวยาวตรงสวมกางเกงสูทสีดำ
เป็นเจี่ยงจิ่งเหยาหรือเจี่ยงจิ่งเยว่กันนะ?
สวมกางเกงสูทแบบนี้ ดูแล้วน่าจะเป็นเจี่ยงจิ่งเหยามากกว่า
พอคิดได้เช่นนั้น หยุนหนีก็รู้สึกว่าตัวเองโชคร้ายเกินไปหน่อย ห้องที่สุ่มเข้ามาซ่อนตัวดันเป็นห้องนอนของพระเอกเสียได้
แถมห้องนี้ยังตกแต่งสไตล์จีน เตียงไม้จริงแบบโบราณ ใต้เตียงโปร่งโล่งทั้งสี่ด้าน ทำให้เธอที่ซ่อนอยู่ข้างใต้รู้สึกไม่ปลอดภัยเอาเสียเลย
พระเอกแค่ก้มลงนิดเดียวก็เห็นคนที่ซ่อนอยู่ใต้เตียงแล้ว
หยุนหนีทำได้เพียงแอบภาวนาให้พระเอกรีบออกไป เธอจะได้ฉวยโอกาสหนี