หลังซูชิงหานฟื้นขึ้นมา เธอก็ส่งข้อความบอกคนที่เป็นห่วงเธอในโทรศัพท์ว่าปลอดภัยดี
แน่นอนว่าในนั้นย่อมมีเพื่อนสนิทหลายคนที่อยู่ในประเทศด้วย
ถานอวี้เฟย เพื่อนที่สนิทกับเธอที่สุด ยังบอกอีกว่าคืนนี้จะไปงานประมูลพอดี จึงจะประมูลของขวัญมาฝากเธอสักชิ้น
ซูชิงหานไม่ได้ใส่ใจของขวัญอะไรนัก หลังจากเฉียดตายกลับมา เธอยิ่งรู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่ช่างดีเหลือเกิน และการได้พบเพื่อนที่เป็นห่วงเธออีกครั้งก็ช่างดีเหลือเกิน
หลังจากเจียงจิ่งเหยาปฏิเสธเธอตอนยังสาว เธอก็ทิ้งทุกอย่างในประเทศแล้วหนีไปอยู่ต่างแดน ถึงขั้นวางแผนจะตั้งรกรากถาวรที่นั่น
แต่เมื่อมองย้อนกลับไปในตอนนี้ อุปสรรคเรื่องความรักเหล่านั้นก็ไม่ได้สลักสำคัญอะไรนัก ตอนนั้นเธอยังเด็กและไร้เดียงสาจริง ๆ ส่วนเจียงจิ่งเหยาที่มีวุฒิภาวะและเป็นอิสระทางความคิดมาตั้งแต่เด็ก จะปฏิเสธเธอในเวลานั้นก็เป็นเรื่องปกติอย่างยิ่ง
เขามองเธอ ก็เหมือนกับที่เธอมองเจียงจิ่งเยว่
แต่ซูชิงหานในตอนนี้ผ่านชีวิตนักเรียนต่างแดนที่ต้องพึ่งพาตัวเอง และผ่านเคราะห์ใหญ่ที่รอดตายมาได้ เธอไม่ใช่เด็กสาวคนเดิมอีกแล้ว
บางที ถึงเวลาแล้วที่เธอจะกลับไปเผชิญหน้ากับทุกอย่าง และทำความรู้จักเจียงจิ่งเหยาในฐานะคนใหม่
เมื่อมีเป้าหมายในใจ ซูชิงหานก็ให้ความร่วมมือกับการฟื้นฟูร่างกายอย่างเต็มที่ เธออยากหายดีเร็ว ๆ จะได้กลับประเทศโดยเร็ว
หลังดื่มโจ๊กที่เจียงจิ่งเยว่นำมาให้หมด เธอกำลังจะชวนเขาที่สีหน้าอิดโรยให้ไปพักผ่อน