“ดีมาก ต่อไปเวลาฉันถาม เธอก็ต้องตอบแบบนี้ เข้าใจไหม?”
“เข้าใจแล้วค่ะ”
เจียงจิ่งเหยาพอใจ เขาลูบกระหม่อมเธอเบา ๆ ก่อนจะปล่อยมือ แล้วค่อย ๆ ถอดนาฬิกาข้อมือออก
ขณะที่เขาขยับ แขนเสื้อเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นท่อนแขนเรียวสวย นิ้วมือเห็นข้อนิ้วชัดเจนยามปลดสายรัดนาฬิกา ทุกอิริยาบถงดงามสุขุม ไม่เร่งร้อน
หยุนหนีจำต้องยอมรับว่า แค่ผู้ชายคนนี้ยืนอยู่ตรงนั้น ก็มีเสน่ห์ชวนให้ละสายตาไม่ได้แล้ว ท่วงท่าเหนือคนอื่นที่เป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องเสแสร้งนั้น ทั้งทำให้หวาดหวั่นและอดอยากเข้าใกล้ไม่ได้
เจียงจิ่งเหยาวางนาฬิกาลงในตู้โชว์อย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะหันมามองเธอ พอเห็นว่ายังยืนเหม่ออยู่ก็ยื่นมือมา “มานี่”
หยุนหนีเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย วางมือลงบนฝ่ามือเขา
เจียงจิ่งเหยากุมมือเธอ ปลายนิ้วลูบหลังมือเนียนนุ่มแผ่วเบา จากนั้นก็จูงเธอออกจากห้องแต่งตัว
พอออกจากห้องแต่งตัว หยุนหนีก็รู้สึกว่าหายใจได้คล่องขึ้น
พระเอกของโลกนี้ไม่เพียงหลอกง่ายไม่ได้ แต่ยังเอาแต่ใจอย่างยิ่ง
เธอจึงต้องคอยกังวลอยู่ตลอดว่าจะเผลอเผยพิรุธ ให้เขารู้ว่าแท้จริงแล้วเธอไม่ได้ถูกสะกดจิต
หยุนหนีมองประตูห้องนอนใหญ่ที่อยู่ใกล้แค่เอื้อม ตอนนี้เธอแทบอดใจรอที่จะออกไปไม่ไหวแล้ว
เพราะใกล้ถึงวันหมั้น นางร้ายจึงพักอยู่ในห้องรับรองของคฤหาสน์เก่าตระกูลเจียงในช่วงนี้
คฤหาสน์เก่าตระกูลเจียงกว้างใหญ่ไพศาล ตั้งอยู่บนที่ดินกว่าพันหมู่ในเมืองหลวงซึ่งที่ดินทุกตารางนิ้วล้วนมีราคาสูงลิบ