หยุนหนีเห็นเจียงจิ่งเหยากลับมาหลังรับโทรศัพท์ สีหน้าก็ดูไม่ค่อยดีนัก
“ใครทำให้คุณโมโหอีกแล้ว?”
“ไม่มีใครหรอก” เจียงจิ่งเหยานั่งลงข้างเธอ แล้วยื่นมือดึงเธอเข้ามาแนบอกเล็กน้อย “คนไม่สำคัญน่ะ”
หยุนหนีขานรับเบา ๆ จากนั้นก็ซุกตัวอยู่ในอ้อมแขนเขา หาท่านั่งสบาย ๆ แล้วกินมันฝรั่งทอดพลางเล่นโทรศัพท์ต่อ
ช่วงนี้เธอสบายเหลือเกิน นับตั้งแต่ถ่ายฉากของเรื่องวจีวังลึกเสร็จ สวีลี่ก็ให้เธอหยุดพักครึ่งเดือน ทุกวันเธอไม่หมกตัวอยู่บ้านดูซีรีส์นอนเอกเขนก ก็ออกไปเดินห้างซื้อของไม่หยุด
สบายเสียจนเกือบลืมไปแล้วว่าตัวเองยังมีภารกิจตามเนื้อเรื่องต้องทำ
ช่วงนี้ระบบก็เงียบผิดปกติ ราวกับกำลังเดินหน้าไปบนเส้นทางปล่อยตัวตามสบายแบบไม่มีวันหวนกลับ
“ระบบ ภารกิจของเราง่ายเกินไปหน่อยหรือเปล่า?” หยุนหนีหนุนแขนพระเอก สายตาจับจ้องหน้าจอโทรศัพท์ พลางคุยกับระบบในใจ
ระบบตอบด้วยน้ำเสียงเนือย ๆ
[โฮสต์ ในที่สุดคุณก็จำได้แล้วว่ายังทำภารกิจอยู่น่ะ]
“...ฉันก็แสดงเป็นนางร้ายตัวประกอบที่ถูกสะกดจิตมาตลอดไม่ใช่เหรอ?”
[นั่นเรียกว่าแสดงเหรอ? นั่นมันกำลังมีความรักต่างหาก!]
พูดจบ ระบบก็เงียบไป
หยุนหนีรู้สึกอยู่ตลอดว่าระบบกำลังกลอกตาใส่เธอในที่ที่มองไม่เห็น
“เป็นอะไรไป?” เจียงจิ่งเหยาสังเกตว่าแววตาเธอลอยมาตั้งแต่เมื่อครู่ ไม่รู้กำลังคิดอะไรอยู่ จึงลูบแก้มเธอเบา ๆ แล้วถาม
“หือ?” หยุนหนีได้สติกลับมา ก็เห็นเจียงจิ่งเหยากำลังมองเธออยู่ เธอจึงยืดตัวขึ้น จูบมุมปากเขาเบา ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง “ไม่ได้คิดอะไรเลย แค่เหม่อไปหน่อย”