หยุนหนีอาบน้ำที่จุดเยาวชนลงชนบทอย่างเร่งรีบอยู่เสมอ อีกทั้งน้ำร้อนที่มีให้ใช้ก็ไม่มากนัก
แต่พอย้ายมาอยู่บ้านเฉิงจิ่งเหยา เธอกลับได้แช่น้ำร้อนอย่างสบายใจ ไม่เพียงไม่มีใครมาเร่ง ยังไม่ต้องกังวลว่าน้ำร้อนจะหมดกลางคันอีกด้วย
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอบิดผมให้หมาดก่อนเข้าห้องนอน แล้วปีนขึ้นเตียง
เฉิงจิ่งเหยาอาบน้ำเร็วกว่ามาก หยุนหนีไม่เห็นเขาต้มน้ำเพิ่มด้วยซ้ำ
เสียงน้ำซ่าที่ดังมาจากด้านนอกทำให้ความคิดของเธอแล่นปราด ใบหน้าพลันร้อนผ่าว
ไม่หรอกมั้ง
เขาคงไม่ได้ใช้น้ำที่เธออาบแล้วมาอาบต่อหรอกนะ?
เขาไม่รังเกียจสกปรกหรือไง?
หยุนหนีดึงผ้าห่มมาคลุมใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่ง ขนตาสั่นระริก รู้สึกไม่เป็นตัวของตัวเองไปทั้งร่าง
เมื่อถึงเวลานอน เธอคลุมผ้าห่มแล้วขยับไปอยู่ริมเตียงด้านหนึ่ง
เฉิงจิ่งเหยาเลิกผ้าห่มอีกฝั่งแล้วเอนตัวลงนอน ที่นอนยุบลงเล็กน้อย
เธอไม่ลืมข้อตกลงสามข้อที่ทั้งคู่ตกลงกันไว้ตอนกลางวัน
ทั้งสองต้องทำหน้าที่สามีภรรยาสัปดาห์ละสามครั้ง
จากที่เธอรู้จักพระเอก เขาคงไม่ปล่อยโอกาสดี ๆ แบบนี้ให้หลุดมือไปแน่
ยิ่งไปกว่านั้น เขายังแอบใช้น้ำอาบของเธอด้วย
แต่หลังเฉิงจิ่งเหยามุดเข้าผ้าห่ม เขากลับนอนนิ่งไม่ไหวติง หลับตาลงตรง ๆ ท่าทางเหมือนพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อ
หยุนหนีนอนตัวเกร็งอยู่นาน เฉิงจิ่งเหยานอนหงาย หายใจสม่ำเสมอ ไม่มีทีท่าว่าจะขยับเข้ามาใกล้เธอแม้แต่น้อย
เธออดหันไปมองเขาไม่ได้ แล้วก็อดพึมพำในใจไม่ได้
พระเอกกลับตัวเป็นคนละคนจริง ๆ แฮะ ซื่อสัตย์กับเธอขนาดนี้เลย