หยุนหนีเดินออกจากห้องทำงานของหลี่อวี้ด้วยสีหน้าครุ่นคิด
ตอนนี้เธอได้แต่หวังว่าหลี่อวี้จะรักษาคำพูด ไม่เข้าไปยุ่งเกี่ยวกับเรื่องใด ๆ ของลู่จิ่งเหยา
จนกระทั่งอีกครึ่งเดือน คนตระกูลลู่ตามหาลู่จิ่งเหยาพบ จากนั้นเธอก็รับเงินชดเชยตอนเลิกราห้าล้าน แล้วต่างคนต่างแยกย้ายไปตามทางของตัวเอง
หยุนหนีกลับมาที่โต๊ะทำงานพอดีกับที่ข้อความจากลู่จิ่งเหยาส่งมา
【ผมถึงบริษัทแล้ว】
【รูปภาพ】
หยุนหนีกดเปิดรูปเล็ก ๆ เป็นภาพโต๊ะทำงานที่เขาถ่ายมาให้ดูจากที่ทำงานแห่งใหม่
โต๊ะไม่ใหญ่ บนโต๊ะมีแล็ปท็อปกับชั้นวางของ ข้างคอมพิวเตอร์ยังมีกระบองเพชรต้นหนึ่ง
เธอตอบกลับไปว่า
【ดูไม่เลวเลย】
ลู่จิ่งเหยาตอบกลับมาทันที
【แค่ไกลไปหน่อย ตอนเที่ยงกลับไปไม่ได้】
หยุนหนีอ่านข้อความของเขาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็ไม่รู้ว่าควรตอบอย่างไร
เธอคงทุ่มเทมากเกินไป จนเผลอปฏิบัติต่อลู่จิ่งเหยาเหมือนแฟนจริง ๆ
แต่คำพูดของหลี่อวี้เมื่อเช้านี้ทำให้เธอตื่นจากฝันในทันที
ในเมื่อถึงอย่างไรก็ต้องแยกจากกัน เธอก็ไม่ควรทุ่มเทขนาดนี้
ระบบสังเกตเห็นอารมณ์ของเธอ จึงปลอบใจว่า
[โฮสต์ เป็นเรื่องปกตินะ คุณเพิ่งทำภารกิจเป็นครั้งแรก ย่อมหวั่นไหวไปกับตัวละครในเนื้อเรื่องได้ง่าย พอทำภารกิจไปอีกหลายครั้ง คุณก็จะรู้เองว่าเรื่องแบบนี้ไม่ได้สลักสำคัญอะไร]
หยุนหนีปลุกใจตัวเอง ต่อให้ผ่านไปอย่างยากลำบาก ก็เหลือเวลาอีกแค่ครึ่งเดือนเท่านั้น
ช่วงครึ่งเดือนนี้พอดีจะได้จัดแผนเที่ยวพักผ่อนหลังจากนี้ให้เรียบร้อย
ส่วนลู่จิ่งเหยา ขอแค่พยายามอย่าทำให้เขาขุ่นเคือง แล้วดื่มด่ำกับช่วงเวลานี้ก็พอ