ชาดีต้องค่อย ๆ ชง ใจร้อนรสชาติก็จางหาย (•̀⌄•́)
เกริ่นก่อนอ่าน
นี่คือนิยายแนวอาหารที่ไม่ใช่แนวตั้งแผงขายของตามจุดต่าง ๆ ที่พบเห็นได้ทั่วไปในเว็บมะเขือเทศ แต่เป็นเรื่องของการทำอาหารเลิศรสจากสูตรระดับเต็มที่ระบบมอบให้ จนดึงดูดเหล่านักชิมให้ออกตามหาร้านไปทั่ว
ตัวเอกมีครอบครัว มีชีวิตประจำวัน เนื้อเรื่องเบาสบาย
มีเส้นทางการเติบโต ต้องค่อย ๆ พัฒนาตัวเอง ช่วงแรกพัฒนาเร็วมาก ถ้าไม่อยากอ่านช่วงสะสมประสบการณ์ตอนต้น ก็ข้ามไปอ่านบทที่ 16 ซึ่งเป็นเรื่องหลังเปิดร้านได้เลย!!!
(ป.ล. ในฐานะนิยายเจาะกลุ่มเฉพาะ เรื่องอาหารปกติแล้วอัตราอ่านจบตอนแรกควรจะอยู่ที่อย่างน้อย 60% แต่เพราะเรื่องนี้ปูเรื่องช่วงต้นและยังไม่เปิดร้าน อัตราอ่านจบตอนแรกกลับสูงถึง 48%!!! ทำให้ช่วงแรกเรื่องนี้แทบไม่มีคนเห็น ต้องอาศัยการลงตอนถี่ ๆ กับการที่นักอ่านยังติดตามกันอยู่ จึงค่อย ๆ ดันยอดขึ้นมาได้ ยอดผู้กำลังอ่านในตอนนี้กับข้อความเร่งตอนใหม่ก็พิสูจน์คุณภาพของเนื้อหาช่วงหลังได้แล้ว!)
อีกอย่าง: โลกในเรื่องเป็นโลกคู่ขนาน อย่านำชีวิตจริงมาใช้ตัดสินรายละเอียดในเรื่อง!!!
………………
“พ่อ ทำเลทองขนาดนี้ จะทำอะไรก็ได้ทั้งนั้น ทำไมต้องยึดติดกับซาลาเปาด้วยล่ะ?”
ซ่งเยี่ยนมองร้านค้าขนาดใหญ่ตรงหน้า ซึ่งตั้งอยู่ติดกับอาคารสำนักงานสองหลังและมีหมู่บ้านจัดสรรอีกสองแห่งอยู่ใกล้ ๆ แล้วรู้สึกเสียดายจับใจ
ซ่งเสี่ยวเสี่ยวพยักหน้าหงึก ๆ “ใช่เลย ไม่งั้นให้พี่เปิดร้านหม้อไฟก็ได้ แบบนี้พ่อกับแม่จะได้ไม่ต้องตื่นเช้า หนูยังช่วยได้หลังเลิกเรียนทุกวันด้วย”
ฉินฟางหัวเราะหึ “ช่วยกินหม้อไฟน่ะสิ แล้วทำไมไม่เห็นช่วยกินซาลาเปาที่บ้านขายเหลือล่ะ?”
ซ่งเสี่ยวเสี่ยวพลันทำหน้าเหมือนมะระขม “แม่ หนูกินซาลาเปาทุกเช้ามาตั้งแต่ประถม จนตอนนี้ผ่านมาตั้ง 8 ปีแล้ว! แม่รู้ไหมว่าหนูผ่าน 8 ปีนั้นมาได้ยังไง?”
ซ่งเยี่ยนมองจมูกแล้วมองใจ ทำตัวไม่รู้ไม่ชี้
ตอนนั้นเขาทนกินซาลาเปาทุกเช้าไม่ไหว ถึงได้สมัครเรียนมหาวิทยาลัยต่างมณฑล แต่ดันสอบหลุดไปเรียนเทคโนโลยีชีวภาพที่แทบไม่มีประโยชน์ เรียนจบปริญญาตรีออกมาเงินเดือนก็น้อย บริษัทที่พอจะสมัครได้ส่วนใหญ่ก็อยู่ชานเมือง
ตลอด 4 ปีในมหาวิทยาลัยกับอีก 1 ปีที่ทำงาน เขากินข้าวโรงอาหารของมหาวิทยาลัยและบริษัทเป็นหลัก ในความเห็นของเขา ซาลาเปาที่สหายซ่งเจี้ยนเย่ทำก็ไม่ได้แย่อะไร
ยังไงก็ต้องดีกว่ามะระผัดแก้วมังกร มะเขือเทศผัดกล้วย และข้าวโพดผัดองุ่นนั่นแหละ
ในสายตาของลุงโรงอาหาร ทุกอย่างเอามาผัดได้หมด!
ซ่งเจี้ยนเย่ซึ่งเดินนำอยู่หน้าสุดหันกลับมามองซ่งเยี่ยน สีหน้าจริงจัง “ไอ้ลูกชาย สมัยก่อนแกบอกว่าร้านอาหารเช้าของบ้านเราเล็กเกินไป เลยไม่ยอมสืบทอดกิจการ ตอนนี้ร้านอาหารเช้าของบ้านเรามีพื้นที่ตั้ง 500 ตารางเมตรแล้ว พอดีตอนนี้แกก็ยังไม่มีงานทำ มาเรียนทำซาลาเปากับพ่อเถอะ”
ไหนบอกว่าจะเป็นลูกเศรษฐีที่ได้ค่าชดเชยการรื้อถอน ไม่ต้องทำงานไง? สรุปเรียนมหาวิทยาลัยตั้ง 4 ปี กลับมาก็ยังเป็นช่างทำอาหารเช้าเหมือนเดิมสินะ!
ซ่งเยี่ยนอยากร้องไห้ขึ้นมาแล้ว
……
เรื่องต้องย้อนกลับไปเมื่อหลายปีก่อน
ซ่งเยี่ยนเพิ่งเรียนจบมัธยมต้น กำลังจะได้ต้อนรับวันหยุดฤดูร้อนที่สบายและมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่วันรุ่งขึ้นกลับถูกลากไปช่วยนวดแป้งเสียแล้ว
พอนวดแป้งครั้งนั้นแล้วก็หยุดไม่ได้อีกเลย
ตามคำพูดของซ่งเจี้ยนเย่ ซ่งเยี่ยนเป็นอัจฉริยะที่หาได้ยากในรอบร้อยปี ใช้เวลาแค่ช่วงปิดเทอมฤดูร้อนก็มีฝีมือหมักแป้งไม่ด้อยไปกว่าตัวเองแล้ว ขอแค่ขัดเกลาอีกนิด ก็ต้องกลายเป็นช่างทำอาหารแป้งระดับแนวหน้าของประเทศได้แน่
แต่ซ่งเยี่ยนสงสัยคำพูดนั้นอย่างหนัก ถึงอย่างไรพ่อซ่งทำซาลาเปามาสิบกว่าปี ฝีมือก็ไม่เห็นพัฒนาขึ้นสักนิด ตัวเองใช้เวลาแค่สองเดือนกว่า ๆ ไล่ทันก็สมเหตุสมผลแล้วไม่ใช่หรือ?
ดังนั้น ซ่ง.ไม่อยากตื่นเช้า.เยี่ยนจึงโน้มน้าวฉินฟางได้อย่างรวดเร็ว ด้วยคะแนนชนะขาด 2 ต่อ 1 ทำให้เขาได้รับสิทธิ์ไม่ต้องสืบทอดร้านอาหารเช้าของบ้าน
ส่วนซ่งเจี้ยนเย่ที่ผิดหวังอย่างยิ่งกลับโยนสาเหตุที่ลูกชายปฏิเสธไปให้ร้านมีขนาดเล็กเกินไป ตั้งแต่นั้นมาก็ยิ่งขยันทำงานหนัก และขยายเวลาเปิดร้านไปจนถึงช่วงบ่าย
ในที่สุด!
หลังจากพยายามมาถึง 7 ปี พ่อซ่งก็ทันช่วงถูกรื้อถอนพอดี นำเงินชดเชยจากผู้พัฒนาอสังหาริมทรัพย์ไปแลกกับบ้านหนึ่งหลังในหมู่บ้านใกล้ ๆ และร้านค้าทำเลทองแห่งนี้
ส่วนซ่งเยี่ยนที่ไม่รู้รายละเอียด พอได้รับข้อความจากพ่อก็คิดว่าจะได้ใช้ชีวิตเป็นเจ้าของบ้านให้คนเช่าไปตลอด จึงลาออกจากงานทันที สุดท้ายวันนี้กลับถูกพ่อสั่งสอนบทเรียนอย่างหนัก
“เป็นไงบ้างลูก เข้ามาดูเร็ว นี่คืออาณาจักรที่พ่อสร้างมาเพื่อแกทั้งนั้น!” ซ่งเจี้ยนเย่เปิดประตูร้าน พลางเชื้อเชิญซ่งเยี่ยนด้วยสีหน้าเบิกบาน
ซ่งเยี่ยนเหลือบมองซ่งเสี่ยวเสี่ยวที่กำลังสะใจอยู่
ซ่งเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งขึ้นมัธยมต้นปีสอง แก้มยังมีไขมันเด็กน้อย ดูกลมป้อมน่าหยิก
เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ยื่นมือทั้งสองข้างไปหยิกแก้มนุ่ม ๆ แล้วดึงออก
“ดีเลย สัมผัสแบบนี้แหละ”
ซ่งเยี่ยนมองแววตาโกรธเกรี้ยวของเด็กสาวอย่างพอใจ ก่อนจะชักมือกลับแล้วเดินเข้าร้านไป
“แม่! ซ่งเยี่ยนหยิกแก้มหนูอีกแล้ว!!!”
ซ่งเสี่ยวเสี่ยวรีบกำหมัดไล่ตามไปทันที ยังไม่ลืมฟ้องฮองเฮาด้วย
แต่พอหมัดของเธอชกโดนหลังซ่งเยี่ยนอย่างง่ายดาย ซ่งเสี่ยวเสี่ยวก็ยังรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
ซ่งเยี่ยนเป็นอะไรไป? ฮองเฮาก็ยังไม่ได้พูดอะไรเลย ทำไมถึงไม่หลบด้วยซ้ำ?
ตอนนี้ซ่งเยี่ยนไม่มีอารมณ์จะเล่นกับซ่งเสี่ยวเสี่ยวเลย เพราะทันทีที่เขาก้าวเข้าประตูร้าน เสียงผู้หญิงใสกังวานก็ดังขึ้นในหัว
【ติ๊ง! ยินดีด้วย ซ่งเยี่ยนเปิดใช้งานระบบเทพเชฟ ระบบกำลังโหลด……(ความคืบหน้า 5%)】
“เสี่ยวเสี่ยว เมื่อกี้ได้ยินเสียงอะไรหรือเปล่า?” ซ่งเยี่ยนหันกลับมา สีหน้าจริงจัง
“เหอะ ยังคิดจะหลอกหนูอีกเหรอ คิดว่าหนูยังเป็นซ่งเสี่ยวเสี่ยวคนเดิมหรือไง? รับหมัดไป!”
ซ่งเสี่ยวเสี่ยวนึกถึงประสบการณ์เจ็บช้ำหลายครั้งที่ถูกหลอกให้ไขว้เขว ก่อนจะโดนหยิกแก้มขึ้นมาได้ทันที เธอกำหมัดแน่นยิ่งกว่าเดิม
“ปัง!”
หมัดของซ่งเสี่ยวเสี่ยวชกใส่ซ่งเยี่ยนอีกรอบ แต่เขาก็ยังไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ได้แต่มองแผงระบบที่จู่ ๆ ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าอย่างเหม่อลอย
【ผู้ใช้ระบบ】: ซ่งเยี่ยน
【อาชีพ】: พ่อครัว
【ชื่อเสียง】: 0
【ทักษะอาชีพ】:
การหมักแป้ง (ระดับกลาง): 3555/10000 (ฝีมือหมักแป้งของคุณเหนือกว่าช่างทำอาหารเช้า 90%)
การปั้นรูป (ระดับต้น): 875/1000 (ขนมแป้งที่คุณทำไม่มีรูปร่างเป็นชิ้นเป็นอัน)
การปรุงรส (ระดับต้น): 165/1000 (ยังไม่ถึงขั้นทำให้คนตายได้)
ฝีมือมีด (ระดับต้น): 0/1000 (แทนที่จะห่วงหั่นผัก คุณควรระวังอย่าหั่นโดนมือตัวเองก่อน)
การควบคุมไฟ (ระดับต้น): 255/1000 (คุณต้องเฝ้าอยู่ตลอด ไม่อย่างนั้นจะผัดไหม้)
การประเมิน (ระดับสูง): ระบบมอบให้ ไม่สามารถอัปเกรดได้
ภารกิจหลัก:
【สืบทอดกิจการ】: ในฐานะอัจฉริยะด้านอาหารแป้งในสายตาของพ่อ และว่าที่ปรมาจารย์อาหารแป้งผู้จะสร้างความตะลึงไปทั่วโลก ในขั้นแรกคุณต้องเอาชนะเขาและเป็นหัวหน้าพ่อครัวของร้านอาหารเช้าซ่งจี้
(รางวัลภารกิจ: สืบทอดวิธีทำขนมแป้งแบบสุ่ม)
ภารกิจเสริม:
1、【ปัญหาของซ่งเสี่ยวเสี่ยว】: ซ่งเสี่ยวเสี่ยวกินซาลาเปามาต่อเนื่อง 8 ปี จนทนไส้เห็ดหอมกับผัก ไส้หมูต้นหอม และไส้เต้าหู้วุ้นเส้นไม่ไหวอีกต่อไป…… โปรดช่วยซ่งเสี่ยวเสี่ยวให้กลับมารักซาลาเปาอีกครั้ง
(รางวัลภารกิจ: ห้องฝึกฝน/12 ชั่วโมง)
2、【ปมในใจของซ่งเจี้ยนเย่】: เพราะพรสวรรค์ไม่ดีพอ ซ่งเจี้ยนเย่ที่เคยเรียนทำซาลาเปาไส้น้ำซุปเมื่อตอนหนุ่มจึงจับเคล็ดลับไม่ได้สักที ไม่กล้าทำออกมาขาย โปรดช่วยพ่อให้ทำซาลาเปาไส้น้ำซุปที่ได้มาตรฐานสำเร็จ
(รางวัลภารกิจ: ห้องฝึกฝน/24 ชั่วโมง)
หมายเหตุ:
1、สามารถเลือกทักษะที่จะฝึกในห้องฝึกฝนได้ ระหว่างนั้นจะได้รับบัฟจดจ่อและบัฟพละกำลังไม่จำกัด
2、ระบบนี้ไม่สามารถมอบค่าความชำนาญให้โดยตรง และจะไม่แทรกแซงการตัดสินใจของผู้ใช้ระบบ
“เชี่ย!”
ซ่งเยี่ยนใช้ความเร็วในการอ่านกวาดตาดูแผงระบบกับภารกิจจนจบอย่างรวดเร็ว ราวกับตอนอ่านนิยายมะเขือเทศ แล้วปิดท้ายด้วยคำสบถติดปากเพื่อแสดงความตื่นเต้น
ซ่งเสี่ยวเสี่ยวที่ถูกเมินมาแล้วสองครั้งเบิกตากว้าง “ซ่งเยี่ยน พี่ไม่ได้เป็นบ้าไปแล้วใช่ไหม? บอกไว้ก่อนนะ หนูไม่ได้ตีหัวพี่ ไม่เกี่ยวกับหนู!”
ซ่งเยี่ยนยังคงไม่สนใจเธอ ได้แต่มองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย พอซ่งเสี่ยวเสี่ยวมองตามสายตาเขาไป ซ่งเยี่ยนก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปอีกครั้งเร็วยิ่งกว่าสายฟ้าแลบ
“เอาแก้มมาให้หยิกซะดี ๆ!”
ซ่งเยี่ยนหยิกอย่างมีความสุข
“อ๊ากกก!!!”
“ซ่งเยี่ยน! พี่หลอกหนูอีกแล้ว!”
แก้มของซ่งเสี่ยวเสี่ยวกลมขึ้นเพราะความโกรธ
พี่น้องสองคนหยอกล้อกันอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายเด็กสาวก็พ่ายแพ้อย่างราบคาบ ซ่งเสี่ยวเสี่ยวตัดสินใจเปลี่ยนความโกรธเป็นความหิว กระดกน้ำอัดลมแฟนต้ารสพีชขาวเข้าไปอึกใหญ่ แล้วพูดว่า:
“แม่ เย็นนี้เราไปกินข้าวที่ไหนกันดี? มีร้านหม้อไฟบุฟเฟต์เปิดใหม่ที่ถนนตงหัว เพื่อนหนูบอกว่ามีแกะย่างทั้งตัวด้วย งั้นพวกเราไปลองกันไหม?”
“ไม่ได้! เมื่อวานซืนเพิ่งกินหม้อไฟ วันนี้กินอะไรเบา ๆ หน่อย” ฉินฟางปฏิเสธทันที
“แต่เมื่อวานซืนมีแค่พวกเราสามคนกิน พี่ชายไม่ได้อยู่บ้าน หนูว่ากิจกรรมรวมครอบครัวแบบนี้ควรชดเชยให้พี่ด้วย ให้พี่ได้สัมผัสความอบอุ่นของครอบครัวไง” เพื่อให้ได้กินหม้อไฟ ซ่งเสี่ยวเสี่ยวจึงเลือกลืมเรื่องที่ถูกแกล้งเมื่อครู่ แล้วลากซ่งเยี่ยนมาเป็นโล่กำบัง
“กิจกรรมรวมครอบครัวของเราก็ควรให้ความสำคัญ งั้นเอาแบบนี้ เพื่อชดเชยที่วันก่อนฉันไม่ได้อยู่บ้าน คืนนี้เรามาช่วยกันทำซาลาเปาแล้วกัน พอดีฉันจะขอให้พ่อสอนวิธีทำซาลาเปาไส้น้ำซุปด้วย” ซ่งเยี่ยนนึกถึงภารกิจเสริมสองข้อที่ระบบมอบให้ แล้วตอบด้วยสีหน้าจริงจัง
“ดีเลย! พ่อจะไปเตรียมของเดี๋ยวนี้ คืนนี้เรากินซาลาเปาไส้น้ำซุปกัน!” ซ่งเจี้ยนเย่ตาเป็นประกาย รีบตอบตกลงทันที
ซ่งเสี่ยวเสี่ยวมองซ่งเยี่ยนอย่างไม่อยากเชื่อ เธอได้เห็นความชั่วร้ายของจิตใจคนอีกครั้ง
สองพี่น้องตระกูลซ่งร่วมแนวรบกันมาตลอดในภารกิจต่อต้านซาลาเปา ไม่นึกเลยว่าซ่งเยี่ยนจะทำเรื่องแบบนี้เพื่อเล่นงานเธอ ยอมเสียหายไป 800 เพื่อให้ศัตรูเจ็บ 1,000 อย่างนั้นหรือ!