ทางด้านนี้ เซียวจิ่วเยวียนพาคนมุ่งหน้าเข้าไปในหุบเขา
เขากำลังกลุ้มใจว่าจะไปตามหาคนที่ใด จู่ ๆ ก็มีเสียงระเบิดดังกึกก้องมาจากบนเขา
นั่นมัน... ระเบิดอัสนีเพลิง!
ใบหน้าอวดดีของจิ่วจิ่วพลันปรากฏขึ้นในความคิดของเซียวจิ่วเยวียน
แววเย็นเยียบวาบผ่านดวงตา เขาเอ่ยเสียงเข้มว่า “ชิงอู๋ จุยอิ่ง พาข้าไปที่นั่นโดยเร็ว”
“พ่ะย่ะค่ะ!” ชิงอู๋กับจุยอิ่งอยู่คนละข้าง จับรถเข็นของเซียวจิ่วเยวียนไว้ แล้วใช้วิชาตัวเบาพาคนทั้งรถจากไป
ในทหารรักษาพระนคร มีคนสบตากัน ก่อนลอบทิ้งร่องรอยไว้
ขณะเดียวกัน จิ่วจิ่วกับพวกกำลังเล่นเกมตีตัวตุ่นกันอยู่
เรื่องมีอยู่ว่า...
หลังหารือกับเจียงเผยจวินแล้ว จิ่วจิ่วก็ตัดสินใจสร้างเรื่องใหญ่สักครา
นางจึงปลุกคนอื่น ๆ ให้ตื่นทั้งหมด
ส่วนวิธีปลุกคนเหล่านั้นน่ะหรือ ฮิ ๆ ต้องขอบคุณฉี่หนูที่เสี่ยวฮุยช่วยกันมานั่นเอง
วิธีจัดการอย่างละเอียดไม่ขอกล่าวถึง ผู้ที่รู้ย่อมรู้กันดี
หลังปลุกทุกคนแล้ว จิ่วจิ่วก็ให้พวกเขาปีนออกทางหน้าต่างทีละคน
จากนั้นพอถึงคราวนางออกเป็นคนสุดท้าย ก็จงใจทำเสียงดังลั่นอยู่ในห้อง
คนที่จับพวกเขาคิดว่าเกิดเรื่องขึ้น จึงพากันพุ่งเข้าไปในห้อง
กลับพบว่าคนหนีไปจนหมดแล้ว
พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว บานประตูและหน้าต่างก็ปิดลงพร้อมเสียงปัง
เปิดประตูไม่ได้ พวกเขาจึงคิดจะพังหน้าต่างหนีออกไป
ทว่ากลับต้องเผชิญหน้ากับไม้กระบองใหญ่ของจิ่วจิ่ว
หน้าต่างเพิ่งเปิด ศีรษะเพิ่งโผล่ออกมา จิ่วจิ่วก็ฟาดกระบองใส่ทันที
คนแรกเกือบถูกจิ่วจิ่วฟาดจนสมองระเบิด