นครหลวง หอเถาเที่ย
“เจ้าว่า ลั่วหมิงจูหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหรือ?” เจียงเผยจวินขมวดคิ้วถาม
จิ่วจิ่วพยักหน้า “อืม แต่ไม่เป็นไร อีกสักพักนางก็จะปรากฏตัวขึ้นอีก”
เซียวหยวนขมวดคิ้วเอ่ย “เหตุใดข้ารู้สึกว่าลั่วหมิงจูที่เจ้าพูดถึงช่างเหมือนหนอนร้อยขา ตายแล้วยังดิ้นไม่หยุด หากเผลอเพียงนิด นางก็ฟื้นคืนชีพขึ้นมาตรงนั้น แล้วทำให้เจ้าขยะแขยงอีกยก”
“เปรียบได้ดีมาก ลั่วหมิงจูก็เหมือนคางคกนั่นแหละ ไม่กัดคน แต่ทำให้เจ้าขยะแขยงจนแทบตายได้ ลั่วหมิงจูเหมือนตั๊กแตนหลังฤดูใบไม้ร่วง กระโดดได้ไม่สูงนัก แต่ถึงอย่างไรนางก็ยังทำให้คนรังเกียจได้”
เจียงเผยจวินขมวดคิ้วยิ่งกว่าเดิม “กลอุบายของนางมีไม่รู้จบ ยังคงต้องระมัดระวังให้มาก”
“หายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยหรือ? ข้าไม่เคยได้ยินกลอุบายเช่นนี้มาก่อน พี่เฉินเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้หรือไม่?”
คำเรียก ‘พี่เฉิน’ นี้ เจียงเผยจวินเรียกเฉินอวิ๋นฝาน
เฉินอวิ๋นฝานมีชื่อเสียงตั้งแต่วัยเยาว์ ความสามารถเลื่องลือไปทั่วหล้า
บุรุษหนุ่มผู้ปราดเปรื่องโดดเด่นเช่นนี้ ย่อมมิได้อ่อนโยนไร้พิษภัยดังที่คนนอกเห็น
ความหยิ่งทะนงและความเฉียบคมของเขาเพียงซ่อนเอาไว้ หาใช่ไม่มีไม่
คำเรียกสนิทสนมอย่างพี่เฉินนี้ ต้องได้รับการยอมรับจากเขาเสียก่อนจึงจะเรียกได้
คนนอกอย่างมากก็เรียกเขาว่าคุณชายอวิ๋นฝาน
เฉินอวิ๋นฝานครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนกล่าว “ข้ารู้จักวิชาหนึ่ง เรียกว่าฉีเหมินตุ้นเจี่ย สามารถใช้ค่ายกลทำให้คนหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอยได้”
“วิชาฉีเหมินตุ้นเจี่ยแม้ลึกล้ำ แต่ดูจะไม่ตรงกับสถานการณ์ที่จวิ้นจู่กล่าวเมื่อครู่ ข้าขอเดาอย่างกล้าหาญว่า พลังลึกลับบางอย่างอาจทำให้ลั่วหมิงจูหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย”