“เจ้าหัวเราะอะไร?”
เห็นเฉินอวิ๋นฝานจู่ ๆ ก็หัวเราะขึ้นมา จิ่วจิ่วจึงถามอย่างสงสัย
เฉินอวิ๋นฝานส่ายหน้า “ไม่มีอะไร เพียงรู้สึกว่าจวิ้นจู่ฉลาดยิ่งนัก”
จิ่วจิ่วยกมือเล็กเท้าเอว ใบหน้าเปี่ยมความภาคภูมิใจ “แน่นอนอยู่แล้ว ข้าฉลาดมาแต่ไหนแต่ไร”
เฉินอวิ๋นฝานพยักหน้าเห็นด้วย
กลับเข้าเรื่อง จิ่วจิ่วถามเฉินอวิ๋นฝานอีกครั้ง “เจ้าก็คิดว่าพวกนางต้องลอบวางแผนเล่นงานข้าอยู่เบื้องหลังใช่หรือไม่?”
ยังไม่ทันที่เฉินอวิ๋นฝานจะตอบ จิ่วจิ่วก็กล่าวต่อเอง “พวกนางร่วมมือกันคิดเล่นงานข้าแล้ว ข้าตอบโต้กลับไปก็ไม่เห็นจะผิดตรงไหน ใช่หรือไม่?”
“จวิ้นจู่คิดจะตอบโต้เช่นไร?” เฉินอวิ๋นฝานถามอย่างใคร่รู้
จิ่วจิ่วกลอกตาไปมา ก่อนถามเฉินอวิ๋นฝาน “หนุ่มน้อยเซียน เจ้าเคยเห็นสุนัขกัดกันเองหรือไม่?”
เพียงประโยคเดียว เฉินอวิ๋นฝานก็เข้าใจแผนการของจิ่วจิ่ว
ทว่าเขามองโลกในแง่ดีเท่าจิ่วจิ่วไม่ไหว
เขาเตือนจิ่วจิ่ว “จวิ้นจู่คิดจะยุยงให้พวกนางแตกคอกัน เกรงว่าจะไม่ง่ายเช่นนั้น”
จิ่วจิ่วกลับส่ายหน้า “ข้าไม่ได้จะยุยงพวกนาง แล้วข้าจะทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไร?”
คราวนี้เฉินอวิ๋นฝานกลับเป็นฝ่ายงุนงง
เขาถามอย่างสงสัย “เช่นนั้นจวิ้นจู่คิดจะ...”
“ฮิ ๆ...” จิ่วจิ่วหัวเราะเจ้าเล่ห์สองครั้ง พลางกวักนิ้วเรียกเขา
เฉินอวิ๋นฝานโน้มตัวเข้าใกล้ จิ่วจิ่วจึงกระซิบข้างหูเขาสองสามประโยค
พอฟังจบ เฉินอวิ๋นฝานก็ชูนิ้วโป้งให้จิ่วจิ่ว
เขากล่าวชื่นชมจากใจจริง “จวิ้นจู่เฉลียวฉลาดไร้ผู้ใดเทียบ หาได้ยากยิ่งในใต้หล้า”
จิ่วจิ่วได้ฟังก็ยิ่งภาคภูมิใจ
อันที่จริงแผนของจิ่วจิ่วนั้นเรียบง่ายมาก
อวิ๋นเหวินเจียไม่ใช่ผู้มีพระคุณช่วยชีวิตเสี่ยวเยวียนจื่อของนางหรือ?