กลับถึงตำหนักบูรพา จิ่วจิ่วก็เข้าไปในห้องหนังสือของเซียวจิ่วเยวียนอีกครั้ง ทั้งสองกระซิบกระซาบกันจนถึงกลางดึก
กลางดึก จิ่วจิ่วเดินออกมาจากห้องหนังสือของเซียวจิ่วเยวียน
ดวงตาของนางเป็นประกาย สีหน้ากระปรี้กระเปร่า
จิ่วจิ่วตื่นเต้นจนไม่รู้สึกง่วงแม้แต่น้อย จึงตัดสินใจแสดงอะไรให้ทุกคนชมทันที
“ติงซาน ไปเอาปี่สั่วน่าของราชันผู้นี้มา”
สิ้นเสียงจิ่วจิ่ว ร่างของติงซานก็สั่นไหวเล็กน้อย
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยเตือนว่า “นายท่าน ยามนี้ดึกดื่น...”
ยังพูดไม่ทันจบก็ถูกขัดขึ้นเสียก่อน
“เจ้ากำลังสอนข้าทำงานหรือ?” จิ่วจิ่วเหลือบมองติงซาน
แววตานั้นเขียนไว้อย่างชัดเจนว่า ‘อยากโดนดีหรือ?’
ตายเสียคนหนึ่ง ดีกว่าตายทั้งคู่!
ติงซานเปลี่ยนคำพูดที่จวนจะหลุดจากปากทันที “...ยามดึกดื่นเช่นนี้เหมาะแก่การแสดงยิ่ง นายท่านโปรดรอสักครู่”
สิ้นคำ ร่างของติงซานก็หายวับไป
ไม่นานนัก ร่างของติงซานก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง
“นายท่าน เชิญขอรับ!”
ติงซานยื่นปี่สั่วน่าในมือให้จิ่วจิ่ว
ส่วนตัวเขาถอยหลังอย่างเป็นธรรมชาติ ดูท่าคิดจะฉวยโอกาสหลบหนีในยามที่จิ่วจิ่วไม่ทันสังเกต
ทว่าแผนการกลับไม่เป็นไปตามหวัง
ติงซานเพิ่งถอยไปได้สองก้าว ก็ได้ยินจิ่วจิ่วเรียกชื่อ “ติงซาน มายืนข้างหน้า ตั้งใจชมการบรรเลงของราชันผู้นี้ให้ดี”
ติงซาน: …
ขอบคุณ แต่ไม่จำเป็น
ในใจเขาปฏิเสธนับพันนับหมื่นครั้ง
ทว่าปากกลับพูดไม่ออกแม้แต่ครึ่งคำ
“อู้อี้ อ๊าอู...”
ยามดึกสงัด เสียงปี่สั่วน่าแหลมสูงกังวานดังทะลวงฟ้า พุ่งขึ้นสู่เวหา
ผู้คนที่กำลังหลับใหลสะดุ้งตื่นขึ้นในพริบตา