“โอ๊ย พวกเจ้าไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว!”
จิ่วจิ่วหลบกระบี่ยาวที่ชายชุดดำฟาดใส่นางอย่างทุลักทุเล
นางใช้ทั้งมือและเท้าปีนขึ้นต้นไม้ในไม่กี่อึดใจ
เมื่อเห็นไป๋เสี่ยวหนิงถูกชายชุดดำบีบจนถอยร่นไม่เป็นขบวน ราวกับสุนัขไร้บ้าน ใบหน้าของจิ่วจิ่วก็พลันเคร่งขรึมลง
“ได้ ในเมื่อพวกเจ้าไร้คุณธรรม ก็อย่าหาว่าข้าใจร้ายแล้วกัน”
สิ้นเสียงของจิ่วจิ่ว รูม่านตาของนางก็เปลี่ยนเป็นสีดำ
“สหายตัวน้อย ถึงเวลาทำงานแล้ว...”
เสียงของจิ่วจิ่วไม่ดังนัก ทว่ามีกลิ่นอายสีทองที่ตาเปล่ามองไม่เห็นแผ่ออกจากริมฝีปากของนาง
สิ่งแรกที่ตอบสนองคือเหล่าวิหคในป่า
เห็นเพียงนกนับไม่ถ้วนบินออกจากพงไพร ฝูงนกทะยานเข้าจู่โจมชายชุดดำราวกับปกคลุมทั่วฟ้า
ชายชุดดำเหล่านั้นเคยพบเจอสถานการณ์เช่นนี้ที่ใดกัน?
พวกเขาถูกกรงเล็บและจะงอยปากของเหล่าวิหคจิกจนบาดแผลเต็มศีรษะและใบหน้าโดยไม่ทันตั้งตัว
แต่ถึงอย่างไรชายชุดดำก็เป็นมือสังหาร จึงตอบสนองได้รวดเร็ว
หลังถูกโจมตี พวกเขาก็หาวิธีรับมือได้ในเวลาไม่นาน
พวกเขายืนหันหลังชนกัน ต้านทานการโจมตีของฝูงนก
ทันทีที่มีนกตัวใดเข้าใกล้ กระบี่คมในมือก็ชักออกจากฝัก ฟันนกตกลงมาคราวละฝูง
เมื่อเหล่าวิหคได้กลิ่นเลือดของพวกเดียวกันก็ถูกข่มขวัญ จึงไม่กล้าเข้าโจมตีชายชุดดำอีก
ทำได้เพียงบินวนอยู่เหนือศีรษะของพวกเขา
“วิชากระจอก!”
ชายชุดดำยกกระบี่ทะยานตัวขึ้น ฟาดฟันออกไป ฝูงนกจำนวนมากร่วงลงมาราวกับห่าฝน
จิตสังหารเอ่อท้นในดวงตาของจิ่วจิ่ว น้ำเสียงเย็นเยียบราวกระดูก “เจ้ารนหาที่ตาย—”
“พี่หมี พี่หมาป่า ฆ่าพวกเขา!”
สิ้นเสียงของจิ่วจิ่ว พื้นดินก็สั่นสะเทือน
สีหน้าของชายชุดดำแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
จากนั้นพวกเขาก็เห็นสัตว์ป่ามากมายพุ่งออกมาจากป่าเยี่ยนปู้กุย