ท้ายที่สุด ฝูเป่าก็เลือกไปยังหลังเขา
สัญชาตญาณบอกนางว่าจำเป็นต้องไป
ทว่าความรู้สึกไม่สบายใจในใจกลับยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น
ครั้นเห็นคุณชายรองลั่วนอนเปลือยกายอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า ถูกหมาป่าป่าตัวหนึ่งเลียร่างกาย ความโกรธพลันพุ่งพล่านขึ้นในใจนาง
“ฝูเป่า ของขวัญที่ข้ามอบให้ เจ้าโปรดปรานหรือไม่” จิ่วจิ่วยิ้มจนดวงตาโค้งเป็นจันทร์เสี้ยว พลางยื่นหญ้าหางหมาที่เด็ดมาจากข้างทางให้นาง
ฝูเป่ามองจิ่วจิ่วที่ยิ้มอย่างลำพองใจ แววชั่วร้ายวาบผ่านดวงตา นางฝืนยิ้มรับหญ้าหางหมาที่อีกฝ่ายยื่นให้ ก่อนกล่าวว่า “ของขวัญจากจวิ้นจู่หย่งอาน ข้ารับไว้แล้ว”
จิ่วจิ่วโบกมืออย่างไม่ใส่ใจ “เอาไปเถิด ไม่ต้องเกรงใจ หากเจ้าชอบ คราวหน้าข้าจะเตรียมให้เจ้าอีก”
“ได้สิ ข้าก็เตรียมของขวัญให้จวิ้นจู่หย่งอานเช่นกัน หวังว่าจวิ้นจู่หย่งอานจะโปรดปราน” ฝูเป่ากล่าวด้วยรอยยิ้มที่ไม่ถึงดวงตา
จิ่วจิ่วกลับทำราวกับไม่ได้ยิน ชี้ไปยังคุณชายรองลั่วที่ได้รับการปกป้องอย่างดีจากหมาป่าป่าแล้วกล่าวว่า “เอ๊ะ พี่ชายของเจ้าได้รับเลือกจากหมาป่าตัวเมียให้เป็นสามีแล้วหรือ? ยินดีด้วย เจ้ากำลังจะมีพี่สะใภ้เป็นหมาป่าตัวเมียแล้ว”
“จะแต่งงานเมื่อใด? ข้าจะได้ไปร่วมดื่มสุรามงคลด้วย อย่างไรเสีย คู่บุพเพที่ไม่ธรรมดาเช่นนี้ ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก!”
ทุกถ้อยคำของจิ่วจิ่วล้วนย่ำลงบนจุดเดือดดาลของฝูเป่า
ฝูเป่ารู้ว่าอีกฝ่ายกำลังเสียดสีเรื่องที่นางคิดจะให้พี่ชายแต่งกับองค์หญิง
แต่นางพูดอะไรไม่ได้
ยิ่งไปกว่านั้น หลังเกิดเรื่องในวันนี้ อย่าว่าแต่การแต่งกับองค์หญิงเลย
แม้แต่บุตรีขุนนางที่มีชาติตระกูลดีในเมืองหลวง ก็คงไม่มีวันชายตามองพี่ชายของนาง