ยามดึกสงัด นอกหอเล็ก
จิ่วจิ่วแหงนหน้าจ้องป้ายที่แขวนเอียงกระเท่เร่บนหอเล็ก พลางอ่านว่า “หอชอบใจ ชื่อนี้ประหลาดนัก”
“นั่นเรียกว่าหอสุขสันต์” เซียวจิ่วเยวียนแก้ให้นาง
จิ่วจิ่วโบกมือ “อย่าใส่ใจกับรายละเอียดเล็กน้อยพวกนี้เลย”
เซียวจิ่วเยวียนส่ายหน้าอย่างจนใจ ก่อนเกลี้ยกล่อมนางอีกครั้ง “เจ้ารอข้าอยู่ข้างนอก ข้าเข้าไปดูแล้วจะกลับออกมาโดยเร็ว”
จิ่วจิ่วไม่ยอม “ไม่เอา นี่เป็นหอเล็กของข้า ข้าจะเข้าไป”
“เอาเถิด!” เซียวจิ่วเยวียนจนปัญญาจะขัดใจนาง จึงได้แต่พานางเข้าไปในหอเล็กด้วยกัน
เมื่อผลักประตูใหญ่ของหอเล็ก กลิ่นฝุ่นฉุนกึกก็ปะทะใบหน้า จนเซียวจิ่วเยวียนขมวดคิ้ว
เขากำลังจะเตือนจิ่วจิ่วให้ใช้ผ้าปิดปากกับจมูก
แต่พอก้มลงมอง ก็แทบหลุดหัวเราะด้วยความโมโห
ไม่รู้ว่าจิ่วจิ่วใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากกับจมูกตั้งแต่เมื่อใด ยามนี้นางกำลังใช้ดวงตากลมโตกลอกกลิ้งคู่นั้นมองสำรวจไปรอบ ๆ
เซียวจิ่วเยวียน:……เขาช่างหาเรื่องเป็นห่วงนางโดยแท้!
ชั้นหนึ่งไม่มีอะไรพิเศษ
ทั้งสองเดินวนอยู่รอบหนึ่ง แล้วจึงขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง
จิ่วจิ่วขอให้เซียวจิ่วเยวียนวางนางลง นางจะสำรวจด้วยตนเอง
จิ่วจิ่วสาวขาสั้น ๆ วิ่งนำไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เซียวจิ่วเยวียนสังเกตเห็นสิ่งหนึ่งบนขื่อ จึงทะยานขึ้นไปบนขื่อ แล้วพบว่ามีของบางอย่างห่อด้วยผ้าอยู่บนนั้น
นี่คืออะไร?
เซียวจิ่วเยวียนกำลังจะเปิดห่อผ้าดูว่าข้างในเป็นสิ่งใด
“อ๊า—”
เสียงร้องตะโกนที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันขัดจังหวะการเคลื่อนไหวของเซียวจิ่วเยวียน
“จิ่วจิ่ว!”
สีหน้าเซียวจิ่วเยวียนแปรเปลี่ยนเล็กน้อย เขารีบใช้วิชาตัวเบาทะยานไปยังชั้นสอง
บนชั้นสอง จิ่วจิ่วผลักประตูห้องแรกแล้วกวาดตามองไปรอบ ๆ