“จวิ้นจู่น้อย ของทั้งหมดอยู่ที่นี่แล้วพ่ะย่ะค่ะ” ชิงอู๋วางสิ่งของลงตรงหน้าจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วยื่นนิ้วไปจิ้มสิ่งของเหล่านั้นสองที ก่อนเบ้ปากกล่าวว่า “เอามาให้ข้าทำไม? พวกมันรู้จักข้า แต่ข้าไม่รู้จักพวกมันเสียหน่อย”
“ส่งให้เสี่ยวเยวียนจื่อ ให้เขาจัดการเถอะ”
มุมปากชิงอู๋กระตุกสองครั้ง ก่อนกล่าวว่า “องค์รัชทายาท...ไม่สิ ฝ่าบาททรงยุ่งกับพระราชพิธีขึ้นครองราชย์ในช่วงนี้ จึงไม่มีเวลาจัดการเรื่องอื่นพ่ะย่ะค่ะ”
จิ่วจิ่วกลอกตา “เวลานี่ก็เหมือนร่องอกนั่นแหละ บีบหน่อยก็มีเอง”
“เขาบีบไม่ออก ก็เป็นเพราะเขาไม่ได้เรื่อง”
ชิงอู๋อยากเตือนจวิ้นจู่น้อยว่าฝ่าบาทเสด็จมาแล้ว
ทว่าปากน้อย ๆ ของจิ่วจิ่วพร่ำไม่หยุด ไม่เปิดโอกาสให้เขาได้พูดเลย
ชิงอู๋มองจิ่วจิ่วด้วยแววตาเห็นใจ
แล้วลอบไว้อาลัยให้นางในใจ
“เจ้าว่าใครไม่ได้เรื่อง?” เซียวจิ่วเยวียนตรัสเสียงเย็น กัดฟันเอ่ยถาม
ได้ยินเสียง จิ่วจิ่วจึงเพิ่งรู้ว่าเซียวจิ่วเยวียนมาแล้ว
นางไม่มีท่าทีรู้สึกผิดแม้แต่น้อยที่ถูกจับได้ว่าลับหลังนินทาผู้อื่น กลับเท้าเอวด้วยมือเล็ก ๆ แล้วกล่าวอย่างชอบธรรมว่า “เรื่องเล็กแค่นี้ยังจัดการไม่ได้ ก็แปลว่าไร้ความสามารถ ไม่ได้เรื่อง!”
“อีกอย่าง คนอื่นทำได้หมด มีแต่ท่านที่ทำไม่ได้ ท่านควรทบทวนดูเสียบ้างว่าตนไร้ความสามารถเกินไปหรือไม่”
เซียวจิ่วเยวียนโมโหจนหัวเราะออกมา
เขาชี้จมูกตนเองแล้วถามจิ่วจิ่วว่า “ข้าไร้ความสามารถหรือ?”
“ไม่เช่นนั้นเล่า? หรือท่านหวังให้เด็กอายุไม่ถึงห้าขวบอย่างข้าไปครองแผ่นดิน ไปตรวจฎีกาหรือ?”
จิ่วจิ่วกล่าวอย่างมีเหตุมีผลเสียเหลือเกิน
ที่น่าโมโหยิ่งกว่าคือ เซียวจิ่วเยวียนกลับรู้สึกว่าตนโต้แย้งไม่ออก