“ดี ดี ดี เสี่ยวชีจัดการเรื่องต่าง ๆ ได้ ย่าก็วางใจ”
แววตาที่ฮูหยินผู้เฒ่าลั่วมองฝูเป่าเปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น
แต่ยังคงกำชับอีกสองสามประโยค “เสี่ยวชี เรื่องของเฉินเอ๋อร์ เจ้าต้องใส่ใจให้ดี เขาเป็นพี่ชายแท้ ๆ ที่เกิดจากมารดาเดียวกันกับเจ้า หากเขารุ่งเรือง เจ้าก็รุ่งเรืองด้วย หากเขาตกต่ำ เจ้าก็ย่อมพลอยตกต่ำไปด้วย เขาดี เจ้าจึงจะมีอนาคตที่ดียิ่งขึ้น”
“หากเสี่ยวชีจัดการเรื่องนี้ได้ดี สิ่งที่เจ้าเฝ้าปรารถนามาโดยตลอด ย่าจะมอบให้เจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าฝูเป่าก็เปลี่ยนไป “ท่านย่า เป็นความจริงหรือเจ้าคะ?”
ฮูหยินผู้เฒ่าลั่วตอบ “แน่นอน ย่าจะหลอกเจ้าได้อย่างไร? ขอเพียงเจ้าจัดการเรื่องการแต่งงานของเฉินเอ๋อร์ได้ดี ย่าจะมอบแผ่นหยกที่บรรพชนทิ้งไว้ให้เจ้า”
“ท่านย่าวางใจ ข้าจะจัดการเรื่องของพี่รองให้เรียบร้อยแน่นอน” ฝูเป่ากล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
บรรพชนตระกูลลั่วส่งต่อแผ่นหยกชิ้นหนึ่งลงมา ฝูเป่าเฝ้าปรารถนาจะได้ครอบครองมาโดยตลอด
แต่ด้วยกฎประจำตระกูลลั่ว แผ่นหยกจะสืบทอดให้บุรุษเท่านั้น และต้องรอจนประมุขตระกูลในแต่ละรุ่นใกล้สิ้นอายุขัย จึงจะมอบให้ประมุขรุ่นถัดไปสืบทอด
แม้ฝูเป่าจะได้รับความรักและความไว้วางใจจากคนในจวนมาตั้งแต่เกิด แต่นางก็เคยเห็นแผ่นหยกชิ้นนั้นเพียงครั้งเดียว
เพียงครั้งนั้นก็ทำให้ฝูเป่าหมายตาแผ่นหยกชิ้นนั้นไว้
สัญชาตญาณบอกนางว่า นางต้องได้แผ่นหยกชิ้นนั้นมาให้จงได้
ตลอดสองปีที่ผ่านมา นางพยายามทุกวิถีทางก็ยังไม่อาจได้แผ่นหยกมา
นางแทบหมดหวังแล้ว
ใครจะคิดว่าท่านย่ากลับเป็นฝ่ายเสนอขึ้นมาในยามนี้ว่าจะมอบแผ่นหยกชิ้นนั้นให้นาง