“ไม่สนใจ” จิ่วจิ่วปฏิเสธอย่างเด็ดขาด
เจียงเจ๋อไม่ได้บังคับ เพียงยกถ้วยชาขึ้นจิบเล็กน้อย ก่อนเอ่ยอย่างไม่เร่งร้อนว่า “ในเมื่อองค์หญิงน้อยไม่สนใจก็ช่างเถิด”
“น่าเสียดายก็แต่ องค์หญิงน้อยคงไม่มีโอกาสได้เห็นจุดจบของคุณชายอูชิง ผู้เคยมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วหล้า”
คล้ายถูกกระตุ้นความสนใจ จิ่วจิ่วหันมองเจียงเจ๋อ “อูชิงหรือ? คุณชายอูชิง ผู้เป็นนายน้อยแห่งตระกูลอู๋ มีพรสวรรค์โดดเด่น เป็นที่เลื่องลือพอ ๆ กับหนุ่มน้อยเซียนของข้าอย่างนั้นหรือ?”
เจียงเจ๋อมองจิ่วจิ่ว “องค์หญิงน้อยรู้จักอูชิงหรือ?”
“ไม่รู้จัก”
จิ่วจิ่วยกคิ้ว “แต่ข้าเก็บสัตว์เลี้ยงตัวน้อยตัวหนึ่งกลับมาจากตระกูลอู๋ ชื่ออูชิงเหมือนกัน”
“ช่างบังเอิญนัก” เจียงเจ๋อเอ่ย
กล่าวจบ เจียงเจ๋อก็ลุกขึ้น “ในเมื่อองค์หญิงน้อยไม่สนใจ ข้าก็ไม่บังคับ”
เจียงเจ๋อเพิ่งก้าวออกไป ก็ถูกจิ่วจิ่วเรียกไว้ “ช้าก่อน ข้าเปลี่ยนใจแล้ว”
“ในเมื่อองค์ชายใหญ่เชื้อเชิญอย่างมีน้ำใจ ราชันผู้นี้ก็จะไว้หน้า ไปเดินชมสักหน่อย”
เจียงเจ๋อเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ถามประหนึ่งเอ่ยขึ้นลอย ๆ ว่า “คุณชายอวิ๋นฝานจะไปด้วยหรือไม่?”
จิ่วจิ่วกางมือทั้งสองข้าง ยักไหล่ “ใครจะรู้เล่า?”
ทางใต้ของเมือง ตระกูลหลิน
“ผู้ดูแลหลิน ได้ยินว่าพบตัวคนร้ายที่ก่อเรื่องในงานประมูลของหอหมื่นสมบัติวันนั้นแล้วหรือ? ตกลงเป็นผู้ใดกัน ถึงได้บังอาจกำเริบเสิบสาน กล้าทุบงานประมูลของหอหมื่นสมบัติ?”
“คนที่ก่อความวุ่นวายในงานประมูล กับคนที่ระเบิดหอหมื่นสมบัติ เป็นพวกเดียวกันหรือไม่?”
“ต่อให้เป็นเทพยดาจากสวรรค์ หากกล้าเป็นศัตรูกับหอหมื่นสมบัติ ก็สมควรตาย!”