“เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่ลังเลที่จะบาดหมางกับองค์ชายรอง ก็ยังต้องรั้งองค์หญิงหย่งอานผู้นั้นไว้ ท่านมีแผนการอื่นหรือ?”
อูจิ่นรินชาให้เจียงเจ๋อ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ไม่เร่งร้อน
ปลายนิ้วของเจียงเจ๋อเคาะลงบนโต๊ะเบา ๆ ดวงตาหงส์คู่งามฉายประกายเย็นเยียบขึ้นมาทีละน้อย
มุมปากเขายกขึ้นเล็กน้อย ทว่ารอยยิ้มกลับไปไม่ถึงดวงตา “รั้งนางไว้ย่อมมีประโยชน์อย่างยิ่ง”
“ส่วนทางองค์ชายรองยังไม่ต้องสนใจไปก่อน เขาก่อคลื่นลมอันใดไม่ได้หรอก”
อูจิ่นมิได้ซักถามเรื่องนี้ต่อ
นางกลับชวนคุยถึงอีกเรื่อง
“หลายวันมานี้ที่องค์ชายไม่ประทับอยู่ในวังหลวง มีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นหลายเรื่องเพคะ”
อูจิ่นเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในวังหลวงช่วงหลายวันที่ผ่านมาให้เจียงเจ๋อฟังทีละเรื่อง
ท้ายที่สุดนางกล่าวว่า “ตระกูลอู๋ถูกทำลาย หอหมื่นสมบัติถูกระเบิด ทั้งสองเรื่องล้วนเกี่ยวข้องกับองค์หญิงมหาอาณาจักรฉีผู้นั้นอย่างแน่นอน”
“องค์หญิงผู้นั้นดูจะมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับน้องชายผู้เปี่ยมพรสวรรค์ของหม่อมฉัน อูชิง ในบรรดาผู้ก่อความวุ่นวายในงานประมูลของหอหมื่นสมบัติเมื่อวันนั้น ก็มีพวกเขาอยู่ด้วย”
“เพียงแต่จนถึงบัดนี้ ยังสืบฐานะของคนอีกกลุ่มหนึ่งไม่ได้เลยเพคะ”
เจียงเจ๋อวางถ้วยชาลง ดวงตาหรี่ลงเล็กน้อย “สืบไม่ได้หรือ?”
มือที่กำลังรินชาของอูจิ่นชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรินชาต่อ
รอยยิ้มบนใบหน้าก็แข็งค้างเล็กน้อย “คนที่หม่อมฉันส่งไปสืบรู้เพียงว่าคนกลุ่มนั้นเกี่ยวข้องกับหอหมื่นสมบัติ ส่วนรายละเอียดที่มากกว่านั้นกลับสืบไม่ได้เพคะ”