“พวกเรามาที่นี่ทำสิ่งใด?”
ยามดึกสงัด นอกวัดพิทักษ์แคว้นไม่ไกล เงาร่างสามสายยืนลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่ท่ามกลางรัตติกาล
ทั้งสามคือเซียวจิ่วเยวียน จิ่วจิ่ว และอู๋ซิน
ผู้เอ่ยถามคืออู๋ซิน
จิ่วจิ่วแค่นเสียง “ราชันผู้นี้ไม่ผูกใจเจ็บ ใครมีแค้นก็ชำระเสียตรงนั้น”
“เสี่ยวฮุย เจ้าลิงน้อย ถึงเวลาที่พวกเจ้าจะแสดงฝีมือแล้ว”
สิ้นเสียงจิ่วจิ่ว เสี่ยวฮุยที่เกาะอยู่บนบ่าก็พุ่งปราดออกไป
ส่วนเจ้าลิงน้อยบนยอดไม้ด้านหลังพวกเขาก็วิ่งกลับเข้าไปในป่า
เพียงชั่วครู่ กองทัพสัตว์ตัวน้อยก็ล้อมจิ่วจิ่วทั้งสามไว้จนมิด
บนพื้นเต็มไปด้วยหนูแน่นขนัด ทั้งยังมีลิงและนกนานาชนิดบินมารวมตัวกัน
จิ่วจิ่วชี้ไปยังเจดีย์พระบรมสารีริกธาตุที่สูงที่สุดในวัดพิทักษ์แคว้น “เอาของในหีบไปไว้ข้างในให้หมด”
“จี๊ด ๆ ๆ...”
“จิ๊บ ๆ ๆ...”
เสียงกระพือปีกดังต่อเนื่องกันขึ้น
จากนั้นหนู ลิง และนกนานาชนิดก็พากันคว้าระเบิดอัสนีเพลิงในหีบ วิ่งตรงไปยังเจดีย์พระบรมสารีริกธาตุอย่างรวดเร็ว
คนมากย่อมมีพลังมาก!
ไม่นาน ระเบิดอัสนีเพลิงในหีบก็ถูกขนไปจนหมด
เมื่อแน่ใจว่าสหายตัวน้อยที่มาช่วยเหลือถอนตัวไปหมดแล้ว จิ่วจิ่วก็กล่าวกับเซียวจิ่วเยวียนว่า
“เสี่ยวเยวียนจื่อ ยิงธนู!”
สิ้นคำ เซียวจิ่วเยวียนก็หยิบธนูเพลิงดอกหนึ่งขึ้นมา ก่อนยิงออกไปฉับพลัน
ลูกธนูพุ่งตรงไปยังเจดีย์พระบรมสารีริกธาตุ
“ตูม——”
เสียงระเบิดดังกึกก้อง เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุแตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ
กลางรัตติกาล เมฆรูปดอกเห็ดขนาดมหึมาปรากฏขึ้นเหนือวัดพิทักษ์แคว้น
“อ๊า——”
“ไฟไหม้แล้ว! รีบไปดับไฟ!”
“เจดีย์พระบรมสารีริกธาตุระเบิดแล้ว! รีบไปรายงานเจ้าอาวาส!”
……
ภายในวัดพิทักษ์แคว้นมีเสียงโกลาหลดังระงมไปทั่ว