“เลือกเร็วเข้า!”
“ตกลงเจ้าจะเลือกนางหรือเลือกข้า?”
จิ่วจิ่วยืนเท้าเอวทั้งสองข้าง เร่งเร้าองค์หญิงใหญ่ให้เลือกอย่างดุดัน
องค์หญิงใหญ่ขมวดคิ้วแน่น พยายามเกลี้ยกล่อมนาง “จิ่วจิ่ว เจ้าอย่า...”
“หยุดพูดเหลวไหล เลือกมาเดี๋ยวนี้!”
จิ่วจิ่วตัดบทองค์หญิงใหญ่ ก่อนชี้ไปทางฝูเป่าอย่างขุ่นเคือง “ตกลงเจ้าจะเลือกนางหรือเลือกข้า?”
เมื่อเห็นท่าทีผิดปกติของจิ่วจิ่ว เฉินอวิ๋นฝานและคนอื่น ๆ ต่างครุ่นคิดกันไปคนละทาง
เฉินอวิ๋นฝานตอบสนองได้รวดเร็วที่สุด
“จวิ้นจู่ โปรดระงับโทสะก่อน องค์หญิงใหญ่เป็นอาสะใภ้แท้ ๆ ของท่าน มีหรือจะไม่เลือกท่าน? อย่าทำให้องค์หญิงใหญ่ลำบากพระทัยเลย”
เฉินอวิ๋นฝานเพิ่งกล่าวจบ เจียงเผยจวินก็เอ่ยตาม “ใช่แล้ว จวิ้นจู่สงบสติอารมณ์ก่อนเถิด”
ฝ่ายหนึ่งรับบทคนดี
คราวนี้ก็ถึงตาคนร้ายแล้ว
ไป๋เสี่ยวหนิงกล่าวเสียงเย็น “พวกท่านก็พูดเองว่าองค์หญิงใหญ่เป็นอาสะใภ้แท้ ๆ ของจิ่วจิ่ว ระหว่างหลานสาวแท้ ๆ กับคนนอก การตัดสินใจเลือกนั้นยากนักหรือ?”
“องค์หญิงใหญ่ไม่ยอมตัดสินใจเสียที หรือคิดว่าหลานสาวแท้ ๆ อย่างจิ่วจิ่วสำคัญน้อยกว่าคนนอก?”
เซียวหยวนมององค์หญิงใหญ่อย่างไม่เห็นด้วย แล้วกล่าวว่า “เสด็จพี่ทรงทำเกินไปแล้ว! จิ่วจิ่วเป็นหลานสาวแท้ ๆ ของเสด็จพี่ จะทำให้นางเสียใจเพราะคนนอกได้อย่างไร?”
เฉินอวิ๋นฝานส่ายหน้า “เรื่องพวกนี้ค่อยพูดกันเป็นการส่วนตัวก็ได้ ไม่จำเป็นต้องหยิบมาพูดต่อหน้าผู้คนเช่นนี้ มีแต่จะทำให้องค์หญิงใหญ่ลำบากพระทัย”
“ถูกแล้ว จวิ้นจู่สงบสติอารมณ์ก่อนเถิด ที่จริงนี่ไม่ใช่เรื่องใหญ่ ท่านควรใจกว้างสักหน่อย”