เฉินอันหรือ?
จิ่วจิ่วชะงักงัน
ภาพร่างสูงใหญ่ซื่อ ๆ ร่างหนึ่งผุดขึ้นในใจนาง
จิ่วจิ่วรู้จักเฉินอันผู้นี้
เขาเคยเป็นหนึ่งในกองหน้าใต้บัญชาของเสี่ยวเยวียนจื่อ
ภายหลังเสี่ยวเยวียนจื่อเกิดเรื่อง จึงมอบอำนาจใหญ่ในกองทัพออกไป
หลังเสี่ยวเยวียนจื่อเกิดเรื่อง เฉินอันก็ยอมเสียฝ่ามือไปครึ่งหนึ่งเพื่อคุ้มครองเขา
จากนั้น เฉินอันก็กลายเป็นหนึ่งในองครักษ์ใกล้ชิดของเสี่ยวเยวียนจื่อ
ทั้งวรยุทธ์และชาติตระกูลของเขาล้วนธรรมดา
แต่เสี่ยวเยวียนจื่อกลับไว้วางใจเขายิ่งนัก
คราวนี้ที่มาแคว้นเชียง เสี่ยวเยวียนจื่อพาคนมาด้วยไม่มาก
นอกจากองครักษ์ลับที่ซ่อนตัวอยู่ในที่มืดแล้ว เฉินอันก็เป็นหนึ่งในนั้น
“พวกเจ้าข่มขู่และล่อลวงเฉินอันอย่างไร ถึงบีบให้เขาทรยศเสี่ยวเยวียนจื่อ?”
จนถึงยามนี้ จิ่วจิ่วยังคงยินดีเชื่อมากกว่าว่าการทรยศของเฉินอันเกิดจากความจำใจ
อย่างน้อย หากเป็นเช่นนั้น เสี่ยวเยวียนจื่อก็จะเจ็บปวดใจน้อยลง
ทว่าความจริงกลับโหดร้าย
เซี่ยเหวินจี้ได้ยินจิ่วจิ่วกล่าวว่าเขาบีบให้เฉินอันทรยศเซียวจิ่วเยวียน จึงส่ายหน้ากล่าวว่า “องค์หญิงเข้าใจผิดแล้ว ข้าเซี่ยไม่เคยบีบบังคับหรือข่มขู่เฉินอัน เป็นเขาที่ติดต่อข้ามาเอง”
“เป็นไปไม่ได้!” จิ่วจิ่วปฏิเสธทันควัน
เซี่ยเหวินจี้กล่าวว่า “หากองค์หญิงไม่เชื่อ เปิดกล่องใบนั้นดูก็จะรู้เอง”
จิ่วจิ่วมองไปตามทิศทางที่เซี่ยเหวินจี้ชี้
ตรงนั้นมีกล่องวางอยู่จริง
เมื่อเปิดกล่อง ภายในมีจดหมายอยู่หลายฉบับ
บนซองเขียนไว้ว่า “เรียนรองหัวหน้าเซี่ย เปิดอ่านด้วยตนเอง!”
จิ่วจิ่วเปิดจดหมาย กวาดตามองเพียงครู่เดียวก็รู้เนื้อหาโดยคร่าว