“เร็วเข้า ไปตามสิงโตเฒ่ามา!”
เซียวจิ่วเยวียนอุ้มไป๋เสี่ยวหนิงกลับตำหนักบูรพาอย่างเร่งร้อน เพิ่งก้าวเข้าประตูก็สั่งให้คนไปตามสิงโตเฒ่ามา
“ร้อน... ข้าร้อนเหลือเกิน...”
สติของไป๋เสี่ยวหนิงเริ่มเลือนราง ทั่วร่างร้อนผ่าวราวกับกำลังจะลุกไหม้
นางคว้าเซียวจิ่วเยวียนไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ ทั้งยังบิดตัวไปมาบนร่างเขาไม่หยุด
“ไป๋เสี่ยวหนิง ตั้งสติ!”
คิ้วของเซียวจิ่วเยวียนขมวดแน่นจนแทบหนีบแมลงวันให้ตายได้
บัดซบ!
เป็นความประมาทของเขาเอง ถึงได้ละเลยเรื่องที่ไป๋เสี่ยวหนิงถูกวางยา
ฤทธิ์ยาบนร่างไป๋เสี่ยวหนิงเพิ่งเริ่มออกเมื่อครู่
กว่าจะรู้ว่ามีบางอย่างผิดปกติก็สายไปเสียแล้ว
บัดนี้คงทำได้เพียงให้สิงโตเฒ่าตรวจดูอาการให้นาง
“ร้อน...”
ไป๋เสี่ยวหนิงกำเซียวจิ่วเยวียนไว้แน่น ไม่ยอมปล่อยมือ
สติของนางเลือนหายไปจนหมดสิ้น
ยามนี้นางกระทำทุกอย่างตามสัญชาตญาณเท่านั้น
คำพูดของเซียวจิ่วเยวียน นางยิ่งไม่ได้ยินแม้แต่คำเดียว
“ท่านไท่จื่อ สิงโตเฒ่าเข้าวังไปฝังเข็มถวายฝ่าบาท ยังไม่กลับมาพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านชรามารายงาน
ภายในห้องมีเสียงคำรามต่ำของเซียวจิ่วเยวียนดังออกมา “บัดนี้! ไปตามเขากลับมาเดี๋ยวนี้!”
“บ่าวส่งคนไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ” พ่อบ้านชราตอบทันที
เวลานั้นเอง จิ่วจิ่ววิ่งขาสั้น ๆ เข้ามา
“จวิ้นจู่น้อย ท่าน...”
“ชู่!”
จิ่วจิ่วยกนิ้วแตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้พ่อบ้านชราเงียบ
พ่อบ้านชรามองจิ่วจิ่วแอบแง้มประตูเป็นช่อง แล้วลอบมองเข้าไปในห้องอย่างเงียบเชียบ
“จวิ้นจู่น้อย ไม่ได้นะ ท่านยังเด็ก...” พ่อบ้านชราตกใจ รีบยื่นมือจะอุ้มจิ่วจิ่วกลับมา