ไม่นาน ชุนหลันที่ถูกโบยจนเนื้อแตกหนังกระจุยก็ถูกลากกลับมา
นางยอมสารภาพแล้ว
บอกว่าผู้บงการนางมาจากในวัง
ด้านในข้อมือของคนผู้นั้นมีรอยดอกบัวสีดำ
ส่วนเรื่องอื่น นางไม่รู้จริง ๆ
เมื่อได้คำตอบที่ต้องการแล้ว จิ่วจิ่วก็ลุกขึ้น ปัดก้นแล้วเดินจากไป
ส่วนชุนหลันกับหลันเอ๋อร์นั้น องค์หญิงใหญ่จะเป็นผู้จัดการ
กลับถึงตำหนักบูรพา จิ่วจิ่วไม่ได้ไปหาเซียวจิ่วเยวียน
แต่กลับเรียกพ่อบ้านเฒ่ามาพบ “ท่านปู่พ่อบ้าน ราชันผู้นี้มีเรื่องอยากไหว้วานท่าน”
พ่อบ้านเฒ่าถูกคำเรียกท่านปู่พ่อบ้านของจิ่วจิ่วทำเอาตกใจ
เขารีบโบกมือกล่าว “จวิ้นจู่น้อยกล่าวเช่นนี้ทำให้บ่าวลำบากใจยิ่ง บ่าวไม่กล้ารับคำเรียกนี้พ่ะย่ะค่ะ”
“โธ่ อย่าใส่ใจรายละเอียดพวกนั้นเลย ท่านปู่พ่อบ้าน ท่านรู้หรือไม่ว่าในเมืองหลวง ผู้ใดล่วงรู้ข่าวสารได้ว่องไวที่สุด?” จิ่วจิ่วโบกมือแล้วเข้าเรื่องทันที
พ่อบ้านเฒ่าครุ่นคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ “หากกล่าวถึงผู้ที่รู้ข่าวสารรวดเร็วที่สุด นอกจากทางการแล้ว ก็มีหอคณิกากับขอทานพ่ะย่ะค่ะ”
ดวงตาจิ่วจิ่วเป็นประกาย “หรือว่าจะเป็นพรรคขอทาน?”
พรรคขอทาน หงชีกง ไม้ตีสุนัข
จิ่วจิ่วสนใจขึ้นมาในทันใด
ทว่าพ่อบ้านเฒ่ากลับถามอย่างงุนงง “พรรคขอทานคือสำนักใดหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ไม่มีพรรคขอทานหรือ?” จิ่วจิ่วผิดหวังเล็กน้อย
ถึงอย่างนั้นก็ยังให้พ่อบ้านเฒ่าพูดต่อ
พ่อบ้านเฒ่ากล่าว “หอคณิกามีแขกเข้าออกมากมายและหลากหลาย ตั้งแต่เชื้อพระวงศ์และขุนนางผู้สูงศักดิ์ ไปจนถึงผู้ค้าหาบเร่และผู้ท่องยุทธภพ ล้วนมีคนทุกฐานะ ข่าวสารจึงแพร่ไปทั่วถึงที่สุดพ่ะย่ะค่ะ”
“อีกพวกหนึ่งก็คือขอทานในเมือง แม้แต่ในเมืองหลวงก็ยังพบขอทานได้ทุกสามก้าวห้าก้าว ฐานะของพวกเขาเป็นฉากกำบังชั้นดี สะดวกต่อการสืบข่าว เพราะฉะนั้นพวกเขาจึงรู้ข่าวสารได้รวดเร็วเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ”