“เจ้าพูดว่าใครเป็นคนไม่ได้เรื่อง?”
“หืม?”
เสียงโกรธแค้นที่กดเสียงต่ำดังขึ้นมา
บริเวณนั้นเงียบสนิท
“ไท่จื่อ…”
“บ่าวคำนับไท่จื่อ”
เหล่าบ่าวไพร่คุกเข่าลงเต็มพื้นพร้อมเพรียงกัน
จิ่วจิ่วหมุนลูกตา แล้วพูดกับพยัคฆ์ขาวที่อยู่ใต้ตัวว่า “เสี่ยวไป๋ กัดมัน!”
“โฮก—”
พยัคฆ์ขาวแบกจิ่วจิ่ววิ่งพรวดไปยังเซียวจิ่วเยวียน
แต่ภาพที่จิ่วจิ่วคาดไว้ว่าเซียวจิ่วเยวียนจะตกใจจนลนลานเสียขวัญ กลับไม่ปรากฏ
พยัคฆ์ขาวหยุดห่างจากเซียวจิ่วเยวียนสามก้าว แล้วเอาหัวดุนมือเขาเหมือนแมวตัวใหญ่
ยังส่งเสียงคำรามต่ำลึกในลำคอ ราวกับว่ากำลังอ้อน
“เสี่ยวไป๋ เจ้าคนทรยศ…อ๊ะ ปล่อยข้านะ…”
จิ่วจิ่วกำลังจะตำหนิที่พยัคฆ์ขาวทรยศ ก็ถูกมือใหญ่เรียวยาวข้างหนึ่งคว้าคอเสื้อด้านหลังกระชากลงมา
จิ่วจิ่วตัวน้อยกลมป๋อถูกเซียวจิ่วเยวียนหิ้วลอยกลางอากาศ ท่าทางโบกไม้โบกมือดูทั้งตลกทั้งขำ
ชิงอู๋หันหน้าไปมองทางอื่น เขากลัวว่าถ้าเผลอหลุดหัวเราะออกมา จะถูกจวิ้นจู่น้อยเก็บไปคิดแค้น
“ข้าไม่ได้เรื่อง?”
“เจ้าจะแย่งอำนาจของข้า?”
ทุกครั้งที่เอ่ยหนึ่งประโยค เซียวจิ่วเยวียนก็ขบฟันดังกรอดๆ
จิ่วจิ่วเงยคอแล้วว่า “เจ้าอ่อนแอเช่นนั้น อำนาจย่อมควรอยู่ในมือของผู้แข็งแกร่งกว่า”
“พูดได้ดี แล้วตอนนี้เจ้าตกอยู่ในมือข้า จะจัดการเจ้าอย่างไรก็ย่อมให้ข้าผู้แข็งแกร่งกว่านี้เป็นผู้ตัดสินใช่หรือไม่?”
เซียวจิ่วเยวียนหรี่ตามองจิ่วจิ่ว “เจ้าว่ามา ข้าควรตีก้นเจ้าต่อหน้าทุกคนดี หรือแขวนเจ้าขึ้นให้ทุกคนดูว่าจุดจบของคนไม่เคารพบิดาแท้ ๆ เป็นเช่นไร?”