ขณะที่ฝูเป่ากำลังสนทนากับราชครู อยู่ภายในหลุมลึกที่ระเบิดขึ้นเมื่อครู่
มือเล็กดำมะเมื่อมข้างหนึ่งพลันยื่นพ้นพื้นดินขึ้นมา
จากนั้น ศีรษะเล็ก ๆ เปื้อนฝุ่นมอมแมมก็โผล่ขึ้นมาจากใต้ดิน
“วิถีสวรรค์ ข้า&%*￥#@……”
จิ่วจิ่วเกือบถูกแรงระเบิดฉีกร่างจนเลือดเนื้อกระจาย ยามนี้ผมเผ้ายุ่งเหยิง ใบหน้าเปรอะเปื้อน ดูราวกับคนเสียสติ นางเท้าเอวข้างหนึ่ง กระโดดขึ้นชี้ฟ้าด่าทอเทพยดาอย่างไม่ไว้หน้า
“ครืน——”
ทันใดนั้น เสียงอสนีบาตพลันกึกก้องกลางฟ้าแจ่มใส
เสียงด่าทอวิถีสวรรค์ของจิ่วจิ่วพลันเบาลงไม่น้อย
ทว่าปากเล็ก ๆ ของนางยังคงขยับไม่หยุด
“ยังกล้าข่มขู่อีกหรือ? เมื่อครู่หากข้าไหวตัวเร็ว ทั้งยังมีสมบัติติดตัวมากมาย ป่านนี้คงถูกระเบิดจนชิ้นเนื้อกระเด็นไปคนละทิศละทางแล้วกระมัง นางเอกเป็นสมบัติล้ำค่า ส่วนข้าเป็นหญ้าริมทางหรือ?”
“ไม่ฟัง ไม่ฟัง เต่าท่องพระสูตร! ข้าจะร้องเรียน ข้าจะกล่าวโทษ!”
“ฮึ! เจ้ายังกล้าข่มขู่ราชันผู้นี้อีกหรือ? รอราชันผู้นี้ไว้เถิด ข้าจะฆ่าตัวตายกลับไปยังโลกเดิมเดี๋ยวนี้ แล้วให้วิถีสวรรค์ของโลกข้าไปทวงคำอธิบายจากเจ้า!”
กล่าวจบ จิ่วจิ่วก็ควักมีดสั้นออกมา เตรียมปาดคอตนเอง
“เคร้ง!”
พลังไร้รูปร่างสายหนึ่งพลันปรากฏขึ้น ขัดขวางการฆ่าตัวตายของจิ่วจิ่วไว้
ขณะเดียวกัน เสียงแปลกหน้าก็ดังขึ้นในสมองของจิ่วจิ่ว
“กาเจ้าน้อย อย่าร้องเรียนเลย ข้าจะให้เจ้าเป็นนางเอก”
จิ่วจิ่วถุยน้ำลาย “ใครอยากเป็นกัน”
วิถีสวรรค์ “……”
“กาเจ้าน้อย เจ้าต้องการอย่างไร?” เสียงวิถีสวรรค์ดังขึ้นอีกครั้ง
ทว่าน้ำเสียงกลับอ่อนโยนกว่ายามก่อนมาก ยามที่มันเรียกสายฟ้าฟาดใส่จิ่วจิ่วได้ทุกเมื่อ
ถึงขั้นแฝงความหวาดกลัวอยู่เลือนราง