“หุบปากให้หมด! หากยังกล้าพูดอีกแม้แต่คำเดียว พวกเจ้ารับผลที่ตามมาไม่ไหวแน่!”
จ้าวหยวนกล่าวเตือนผู้ที่เอ่ยวาจาล่วงเกินจิ่วจิ่วด้วยสีหน้าหม่นคล้ำ
ทว่าคำเตือนของจ้าวหยวนกลับไม่ได้ผลนัก
“ข้าจำเจ้าได้ เจ้าเป็นคนขององค์ชายรอง” เหลียงอวี่เยี่ยนจำจ้าวหยวนได้แล้วเอ่ยขึ้น
จ้าวหยวนมองเหลียงอวี่เยี่ยน “ขอรับ คุณหนูเหลียง ข้าเป็นคนขององค์ชายรอง ได้รับคำสั่งให้คอยดูแลแม่นางจิ่วจิ่ว”
เหลียงอวี่เยี่ยนชี้หน้าจ้าวหยวน พลางถามเสียงขุ่น “ข้าคือว่าที่พระชายาองค์ชายรอง เจ้ายังจะยอมล่วงเกินข้าเพราะเด็กกำพร้าคนนี้จริงหรือ?”
“คุณหนูเหลียง โปรดระวังวาจา! องค์ชายรองมีรับสั่ง ห้ามผู้ใดไม่ให้เกียรติแม่นางจิ่วจิ่ว” จ้าวหยวนกล่าวเสียงเข้ม
เหลียงอวี่เยี่ยนหัวเราะเย็นชา “หึ ข้าไม่ทำเสียอย่าง มีปัญญาก็ให้องค์ชายรองถอนหมั้นกับข้าเพราะเด็กกำพร้าคนนี้สิ”
สีหน้าจ้าวหยวนแปรเปลี่ยนเล็กน้อย
เรื่องอภิเษกขององค์ชายรองเป็นพระราชทานสมรสจากฮ่องเต้ แล้วคนฐานะอย่างเขาจะกล้าแทรกแซงได้อย่างไร?
ความเงียบของจ้าวหยวนยิ่งทำให้เหลียงอวี่เยี่ยนดูแคลนมากขึ้น
นางมีสีหน้าลำพองใจ ก่อนออกคำสั่งอีกครั้ง “ทหาร จับนางลากไปโบยให้ตาย หากเกิดเรื่องใดขึ้น ข้ารับผิดชอบเอง!”
องครักษ์และขันทีพุ่งเข้ามาอีกครั้ง หมายจะลงมือกับจิ่วจิ่ว
จิ่วจิ่วส่ายหน้า “แค่นี้เองหรือ? ไร้รสชาติ ข้านึกว่าจะเกิดเรื่องแปลกใหม่กว่านี้เสียอีก ช่างน่าผิดหวังยิ่งนัก”
“ชิงอู๋ นางเสียงดังนัก ทำให้นางหุบปากเสีย”
สิ้นเสียงจิ่วจิ่ว ชิงอู๋ก็ขว้างก้อนหินเม็ดหนึ่งออกไป กระแทกจุดใบ้ของเหลียงอวี่เยี่ยน
เหลียงอวี่เยี่ยนเงียบลงในทันที
จิ่วจิ่วส่ายหน้าถอนใจ
ยามนี้นางกลับรู้สึกว่าติงซานช่างดีเสียจริง
ปกติแล้ว ติงซานจะชักกระบี่ออกมาตัดลิ้นเหลียงอวี่เยี่ยนเสียในคราวเดียว จบปัญหาอย่างถาวร