“โครม!”
เซียวหงเห็นจิ่วจิ่วก็ผุดลุกขึ้นยืนโดยสัญชาตญาณ
เก้าอี้ล้มคว่ำกระแทกพื้น ส่งเสียงดังโครมคราม
“เจ้า... เหตุใดจึงมาอยู่ที่นี่?”
เซียวหงเบิกตากว้างมองจิ่วจิ่ว สีหน้าเหมือนเห็นผี
จิ่วจิ่วยืนอยู่บนเก้าอี้ เท้าข้างหนึ่งเหยียบโต๊ะ
นางหรี่ตามองเซียวหง “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าจะทำให้ใครอยู่ก็ไม่สู้ตายหรือ?”
“ข้า...” เซียวหงกลืนน้ำลายสองครั้ง หลบสายตาไปมา
จากนั้นคล้ายคิดบางอย่างขึ้นได้ จึงเอ่ยอย่างมีเหตุผลรองรับ “ข้าจะทำอะไรเกี่ยวอันใดกับเจ้า? เจ้ายุ่งเรื่องของผู้อื่นเกินไปแล้ว”
“เจ้าออกไปเสียโดยเร็ว ข้าจะถือว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
ขณะพูด เขายังยื่นมือจะผลักจิ่วจิ่ว
ทว่ามือของเขายังไม่ทันแตะชายเสื้อของจิ่วจิ่ว ก็ชะงักค้างกลางอากาศ
จู่ ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้
เซียวจิ่วเยวียนเคยเตือนเขาไว้ว่า หากกล้าแตะต้องเส้นผมของจิ่วจิ่วแม้แต่เส้นเดียว จะตัดมือเขาทิ้ง
เซียวจิ่วเยวียนเป็นคนเสียสติ เขาไม่กล้าไปยั่วโมโหเด็ดขาด
“คุณหนูเจ็ดตระกูลลั่วไม่ได้หลอกข้า เจ้าคงอยู่ที่นี่จริง ๆ” จิ่วจิ่วส่งเสียงฮึ แล้วหันไปพูดกับคุณหนูลั่วห้า
คุณหนูลั่วห้ามองจิ่วจิ่วอย่างงุนงง “เป็นน้องเจ็ดบอกเจ้าหรือว่าข้าอยู่ที่นี่?”
จิ่วจิ่วพยักหน้า พูดโกหกหน้าตาเฉยโดยไม่แม้แต่จะหน้าแดง “ใช่ นางบอกว่าเจ้ากำลังตกอยู่ในอันตราย ให้ข้าหาทางช่วยเจ้า”
“ดูท่าความสัมพันธ์ระหว่างพี่น้องของพวกเจ้ายังดีอยู่”
คุณหนูลั่วห้าได้ยินดังนั้นก็ซาบซึ้งจนน้ำตาคลอ “เป็นข้าที่เข้าใจน้องเจ็ดผิดไป ข้าจะต้องขอโทษนางให้ได้”