“มองอะไรอยู่? ยังไม่รีบคุกเข่าร้องเรียกท่านพ่ออีก!”
จิ่วจิ่วแค่นเสียงอย่างดุดันน่าเอ็นดู
“เจ้า... เจ้าเซียวจิ่วจิ่วหรือ?”
ฝูเป่าเบิกตากว้าง ใบหน้าเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ
เซียวจิ่วจิ่วกลายเป็นหนูไปแล้วจริง ๆ หรือ?
หรือว่าหนูตัวนี้ต่างหากคือตัวตนแท้จริงของเซียวจิ่วจิ่ว?
นางไม่ใช่ผีร้ายที่ยืมร่างคืนชีพ
แต่เป็นปีศาจหนูอย่างนั้นหรือ?
“องค์ไท่จื่อ องค์ไท่จื่อเห็นหรือไม่? นาง... เซียวจิ่วจิ่วเป็นปีศาจหนู นางเป็นปีศาจ!”
ฝูเป่าตะโกนใส่เซียวจิ่วเยวียน “สังหารนางเสีย ท่านรีบสังหารปีศาจตัวนี้!”
เซียวจิ่วเยวียนไม่แม้แต่จะเหลือบมอง ราวกับคำพูดของฝูเป่าเป็นเพียงอากาศธาตุ
“องค์ไท่จื่อ เซียวจิ่วเยวียน... ท่านได้ยินหรือไม่? รีบสังหารนาง...”
ฝูเป่ากรีดร้องโวยวายราวกับคนเสียสติ
“น่ารำคาญ!”
เซียวจิ่วเยวียนเงยหน้าขึ้น เพียงสายตาเดียวก็ทำให้ฝูเป่าหนาวสะท้านไปทั้งร่าง
เสียงร้องที่จวนเจียนจะหลุดจากปากพลันหยุดลง
จากนั้นนางก็คล้ายจะนึกบางอย่างขึ้นได้ จึงมองเซียวจิ่วเยวียนด้วยความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อ “ท่าน... ท่านรู้ว่านางเป็นปีศาจหรือ? รู้อยู่แล้วว่านางเป็นปีศาจ ยังปกป้องนางอีก เซียวจิ่วเยวียน ท่านรู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่?”
“เจ้ากำลังสั่งสอนข้าให้ทำเรื่องต่าง ๆ หรือ?” สายตาเย็นเยียบของเซียวจิ่วเยวียนจับจ้องฝูเป่า
ฝูเป่าส่ายหน้า ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยข่วนและเลือดสดไหลอาบ ทว่าความตกตะลึงและไม่อยากเชื่อกลับปิดไม่มิด
นางส่ายหน้าไม่หยุด พึมพำกับตนเองว่า “ไม่ควรเป็นเช่นนี้ ไม่ควรเป็นเช่นนี้...”
“เจ้าเป็นสุนัขของข้า เจ้าควรเป็นสุนัขของข้าสิ เหตุใดถึงดีกับนางเช่นนี้ได้?”