“องค์หญิง ระวัง!”
เฉินอวิ๋นฝานพุ่งเข้าไป ปกป้องจิ่วจิ่วไว้ในอ้อมแขน
ขณะเดียวกัน เขายกมือยิงลูกธนูซ่อนแขนใส่ดวงตาของงูเหลือมดำ
“หยุดเดี๋ยวนี้!”
สีหน้าของอูจิ่นพลันแปรเปลี่ยน
นางเพียงต้องการข่มขู่จิ่วจิ่ว ไม่ได้คิดจะทำร้ายผู้ใดจริง ๆ
ไม่ว่าจะเป็นองค์หญิงใหญ่แห่งมหาอาณาจักรฉี หรือคุณชายอวิ๋นฝาน ล้วนเกิดเรื่องขึ้นในมือนางไม่ได้
“ซี้ด—”
งูเหลือมดำที่ถูกกระตุ้นอ้าปากกว้าง เผยเขี้ยวขาววาววับ ก่อนพุ่งเข้าไปกัดคอเฉินอวิ๋นฝานราวกับคลุ้มคลั่ง
“ไสหัวไป!”
จิ่วจิ่วผลักเฉินอวิ๋นฝานออกไป แสงสีแดงวาบผ่านดวงตาดำขลับของนาง
งูเหลือมดำยังไม่ทันได้ตอบสนอง ก็รู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลถาโถมเข้ามาทับร่าง
วินาทีถัดมา หางของงูเหลือมดำก็ถูกมือเล็กขาวนุ่มคู่หนึ่งคว้าไว้ ก่อนจะเหวี่ยงฟาดไปมาเสมือนค้อนใหญ่
“เพียะ!”
จิ่วจิ่วโยนงูเหลือมดำตัวนั้นออกไป ปัดมือสองสามที แล้วเท้าเอวด้วยมือเล็ก ๆ น้ำเสียงเย็นชา “กล้าแตะต้องคนของข้าด้วยหรือ เบื่อชีวิตแล้วสินะ!”
“เฮยอู้!”
อูจิ่นตะโกนเรียก ก่อนหันมาตวาดจิ่วจิ่วอย่างเกรี้ยวกราด “เฮยอู้เป็นสัตว์เลี้ยงขององค์ชาย เจ้าทำร้ายมัน องค์ชายไม่มีทางละเว้นเจ้าแน่!”
“เจ้ากล้าปล่อยมันมาทำร้ายข้า ต่อให้ข้าถลกหนังมัน ก็สมควรแล้ว!” จิ่วจิ่วหัวเราะเยาะ
อูจิ่นขมวดคิ้ว “องค์หญิงอย่าลืม ที่นี่คือแคว้นเชียง มิใช่มหาอาณาจักรฉีของเจ้า”
“แล้วอย่างไร สำหรับข้าไม่มีสิ่งใดแตกต่าง” ระหว่างคิ้วดวงตาของจิ่วจิ่วมีแต่ความมั่นใจผึ่งผาย
ไม่ว่าจะเป็นแคว้นเชียงหรือมหาอาณาจักรฉี ก็ไม่มีผู้ใดทำร้ายนางได้
พวกเขาทำร้ายนางไม่ได้ และไม่มีสิทธิ์จะทำร้ายนางด้วย