“ยาถอนพิษ นี่คือยาถอนพิษที่หมอพิษลงมือปรุงด้วยตนเอง!”
“ยาถอนพิษจากฝีมือหมอพิษ เป็นของล้ำค่าที่มีเงินหมื่นตำลึงก็ยากจะหาซื้อได้”
……
ผู้คนในงานประมูลล้วนปรารถนาจะได้ยาถอนพิษขวดนั้นมาไว้ในครอบครอง
ถึงอย่างไร นั่นก็เป็นยาถอนพิษจากฝีมือหมอพิษ ทั้งยังถอนพิษร้ายใต้หล้าได้ทุกชนิด
ผู้ที่ตื่นเต้นที่สุดย่อมหนีไม่พ้นตระกูลอู
“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยสิ่งใด ก็ต้องได้ยาถอนพิษขวดนี้มา” คนตระกูลอูกล่าว
“ถูกต้อง ยาถอนพิษขวดนี้ตระกูลอูของเราต้องได้มาแน่” คนตระกูลอูอีกคนกล่าวเสริม
มีคนหนึ่งลังเล ก่อนเอ่ยว่า “ข้ากังวลว่าคนผู้นั้นจะขัดขวางเราเมื่อครู่ อีกฝ่ายไม่ทราบที่มาที่ไป ทั้งยังมีท่าทีเป็นปฏิปักษ์ต่อตระกูลอูของเราอย่างไร้เหตุผล หากพวกเขาลอบขัดขวาง เกรงว่าจะทำให้เราประมูลยาถอนพิษขวดนั้นไม่ได้”
“พวกเขากล้ารึ! เรื่องก่อนหน้านี้ก็แล้วไปเถิด หากยังกล้าขัดขวางไม่ให้เราซื้อยาถอนพิษ อย่าหาว่าตระกูลอูลงมือไร้ปรานี!” แววสังหารปรากฏขึ้นในดวงตาของคนตระกูลอู
“เรื่องน้อยย่อมดีกว่าเรื่องใหญ่ ยามนี้สิ่งสำคัญกว่าคือประมูลยาถอนพิษขวดนั้นให้ได้” คนตระกูลอูอีกคนกล่าว
คนตระกูลอูอีกคนเอ่ยว่า “เรื่องนี้ให้ข้าจัดการ ข้าจะไปพบผู้ดูแลหอหมื่นสมบัติ ให้เขาช่วยตักเตือนอีกฝ่ายแทนตระกูลอูของเรา”
“ได้ อีกฝ่ายไม่เห็นแก่หน้าตระกูลอูของเรา อย่างน้อยก็ต้องไว้หน้าหอหมื่นสมบัติบ้าง ขอเพียงพวกเขาไม่ขัดขวาง ให้เราประมูลยาถอนพิษได้ราบรื่น เรื่องอื่นค่อยว่ากันวันหลัง”
กล่าวจบ คนตระกูลอูก็ไปพบผู้ดูแลหอหมื่นสมบัติ
ไม่นาน จิ่วจิ่วก็ได้รับ “น้ำใจ” จากตระกูลอู