“พวกเจ้าถูกเขาหลอกกันหมดแล้ว! นางเป็นสตรี เป็นสตรี!”
“นางหลอกพวกเจ้า หลอกทุกคน!”
……
จ้าวเหรินชี้ไปทางกู่เส้าจิ้งกะทันหัน เปิดโปงความลับที่นางปิดบังมานานกว่าสิบปีต่อหน้าทุกคน
“สตรี... เป็นสตรีหรือ?”
“เจ้าปลอมเป็นบุรุษหรือ?”
จิ่วจิ่วและคนอื่นต่างเบิกตากว้าง มองกู่เส้าจิ้ง
กู่เส้าจิ้งซึ่งความลับถูกเปิดโปงกะทันหัน แววตาเต็มไปด้วยความลนลาน
ริมฝีปากนางขยับ ทว่าสุดท้ายกลับกล่าวสิ่งใดไม่ออก
มีเพียงแววตาที่หม่นลงอย่างเห็นได้ชัด
“ข้ามิได้ตั้งใจปิดบัง เพียงแต่...”
ผ่านไปครู่ใหญ่ กู่เส้าจิ้งจึงรวบรวมความกล้าเอ่ยขึ้นด้วยเสียงแหบพร่า
ยังไม่ทันกล่าวจบ ก็ถูกเสียงอันตื่นตะลึงขัดขึ้นเสียก่อน
“เจ้าปลอมเป็นบุรุษมานานหลายปีโดยไม่มีผู้ใดจับได้เลยหรือ? เก่งกาจยิ่งนัก เจ้าทำได้อย่างไร?”
เจ้าก้อนแป้งอ้วนจ้องกู่เส้าจิ้งจนแทบถลน
เจียงเผยจวินพยักหน้าตาม “เจ้าทำได้อย่างไรกันแน่?”
นางใคร่รู้ยิ่งนัก
มิใช่สิบกว่าวันหรือหนึ่งสองเดือน แต่เป็นสิบกว่าปีเชียวนะ!
นางปิดบังทุกคนมาได้อย่างไรกัน?
แม้แต่เซียวหยวนยังมองกู่เส้าจิ้งด้วยสีหน้าใคร่รู้
กู่เส้าจิ้งเห็นแววตาของพวกเขาที่มองมาทางตน มีทั้งความสงสัยและใคร่รู้ ทว่าไม่มีความโกรธเกรี้ยวหรือรังเกียจอย่างที่นางคาดไว้
ความกังวลในใจของกู่เส้าจิ้งพลันคลายลงกว่าครึ่ง
นางยิ้มขื่น “ตั้งแต่ข้าจำความได้ ข้าก็มีรูปลักษณ์เช่นบุรุษมาโดยตลอด กระทั่งก่อนท่านแม่สิ้นใจ นางเอ่ยขอโทษข้า ข้าจึงได้รู้ว่าที่แท้ตนเองแตกต่างจากผู้อื่น”
“ท่านแม่ต้องการบุตรชายไว้สืบทอดกิจการและดูแลท่านพ่อ ส่วนท่านพ่อต้องการบุตรชายไว้รักษาหน้าตา ข้าจึงกลายเป็นคนอย่างที่พวกเขาต้องการ”