“พวกเจ้ากำลังพูดอะไรกัน?”
จิ่งชินอ๋องมองจิ่วจิ่วอย่างงุนงง ก่อนจะหันไปมองฝูเป่า
แต่กลับไม่มีผู้ใดสนใจเขา
“เหตุใดกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นจึงยอมให้เจ้าบงการ? หรือว่าเจ้าคือผู้ปลุกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นขึ้นมาจริง ๆ?” จิ่งชินอ๋องถามอีกครั้ง
ยังไม่ทันรอจิ่วจิ่วตอบ เขาก็กล่าวต่อว่า “ไม่ถูกสิ เจ้าไม่ได้หลั่งโลหิต แล้วปลุกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นขึ้นมาได้อย่างไร?”
จิ่งชินอ๋องคิดไม่ตก
ผู้คนที่เห็นกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นยอมให้จิ่วจิ่วบงการ ต่างก็คิดไม่ตกเช่นกัน
พวกเขามองฝูเป่า แล้วก็มองจิ่วจิ่ว
แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและงุนงง
เรื่องนี้เป็นเช่นไรกันแน่?
ผู้ใดกันแน่ที่ปลุกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นขึ้นมา?
สายตาทุกคู่จับจ้องจิ่วจิ่ว รอให้นางตอบ
“เจ้าจงใจ”
ฝูเป่าไม่สนใจสายตาซักถามของคนอื่น นางจ้องจิ่วจิ่วเขม็ง
มือทั้งสองกำแน่น สายตาที่มองจิ่วจิ่วซับซ้อนอย่างยิ่ง
เซียวจิ่วจิ่ววางแผนเล่นงานนางมาตั้งแต่แรก
จงใจทำให้นางเข้าใจผิดว่าโลหิตของนางเป็นสิ่งปลุกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้น
จงใจยั่วโทสะนางอีก ทั้งยังหลอกให้นางใช้โชควาสนาของตนบีบบังคับกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นให้ยอมจำนน
แต่กระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นแบกรับชะตาแคว้นของมหาอาณาจักรฉีทั้งแคว้น โชควาสนาเพียงน้อยนิดของนางจะบีบบังคับมันได้อย่างไร?
ผลลัพธ์ย่อมเป็นโชควาสนาของนางถูกกระบี่ศักดิ์สิทธิ์พิทักษ์แคว้นสูบไป กลับกลายเป็นประโยชน์แก่เซียวจิ่วจิ่ว
นางต่างหากที่ล้มเหลวจนเสียทั้งไก่และข้าวสาร
เมื่อนึกถึงโชควาสนาที่สูญเสียไป หัวใจของฝูเป่าก็แทบหลั่งโลหิต