“เจ้า...เจ้า ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!”
หรงกั๋วกงกุมอก ใบหน้าซีดเขียวสลับม่วง
จิ่วจิ่วเท้าเอวทั้งสองข้าง มองเขาด้วยท่าทางราวกับจอมเผด็จการตัวน้อย
นางแค่นเสียงสองครา ก่อนเอ่ยกับหรงกั๋วกงด้วยน้ำเสียงอ้อแอ้ “ตาแก่ก้นกับหน้าใส่สลับที่กันหรือไร ถึงได้พูดภาษาคนไม่รู้เรื่อง...เอิ๊ก...ราชันผู้นี้บอกแล้วว่าอย่าขยับ พวกเจ้าหูหนวกกันหรือ?”
จิ่วจิ่วพูดยังไม่ทันจบก็พลันพุ่งตัวขึ้น กระโดดตบหน้าคนตระกูลหรง
“เพียะ ๆ ๆ—”
เสียงฝ่ามือดังใสแจ๋วเป็นชุด ราวกับประทัดที่ถูกจุดขึ้น
คนตระกูลหรงถูกนางตบจนมึนงงไปหมด
ผ่านไปครู่ใหญ่จึงค่อยได้สติ
“เจ้า...เจ้ากล้าตบพวกเราหรือ?”
คนตระกูลหรงเบิกตากว้าง มองจิ่วจิ่วอย่างไม่อยากเชื่อ
จิ่วจิ่วกอดอก เรอเสียงดังพลางแค่นหัวเราะ “เอิ๊ก...ก็ตบพวกเจ้านั่นแหละ มีความเห็นก็เก็บไว้!”
ท่าทางวางอำนาจและกำเริบเสิบสานเช่นนั้น ช่างเหมือนเซียวจิ่วเยวียนเมื่อครั้งยังเยาว์วัยไม่มีผิด
ไม่สิ นางกำเริบเสิบสานกว่าเซียวจิ่วเยวียนเสียอีก
ครั้นเซียวจิ่วเยวียนยังเด็ก เขาเพียงซ่อนความร้ายกาจไว้ในใจ มีเล่ห์เหลี่ยมอยู่เต็มท้อง
แต่เด็กหญิงผู้นี้กลับแสดงความโอหังวางอำนาจออกมาตรง ๆ ยิ่งชวนให้คนโมโห
ไป๋ฉางเซิงมองแล้วมุมปากก็ยิ่งยกสูง
น่าสนุก น่าสนุกยิ่งนัก!
“ตระกูลหรงของข้าสืบทอดความภักดีมาหลายชั่วอายุคน หลั่งเลือดพลีชีพเพื่อมหาอาณาจักรฉี แม้ไร้ความชอบก็ยังมีความเหนื่อยยาก เจ้าดูหมิ่นตระกูลหรงของข้าเช่นนี้ ช่างรังแกกันเกินไปแล้ว!”
“ข้าจะเข้าวังไปทูลขอความเป็นธรรมจากฝ่าบาทให้ตระกูลหรง!”