“โอ้ ตำหนักองค์หญิงใหญ่ใหญ่โตสมฐานะจริง ๆ แม้แต่องครักษ์ยังรูปงามนัก มองแล้วหัวใจข้าก็เต้นตึกตักไปหมด”
หรูเหนียงบิดเอวบางอรชร เดินเคียงข้างจิ่วจิ่วอย่างงดงามเย้ายวน
ยามเดินผ่านองครักษ์ นางยังส่งสายตาหวานหยดย้อยไปให้ชายหนุ่มรูปงามผู้นั้น
องครักษ์หนุ่มหน้าแดง รีบเบือนสายตา ไม่กล้าสบตานาง
หรูเหนียงยกมือปิดปาก หัวเราะคิกคัก
“จวิ้นจู่ ข้าอยาก...” หรูเหนียงแลบลิ้นเลียริมฝีปากแดงระเรื่อแผ่วเบา แล้วเอ่ยเสียงต่ำ
ดวงตาจิ่วจิ่วเต็มไปด้วยความตื่นเต้น “ได้สิ พาข้าไปด้วย”
รอยยิ้มบนใบหน้าหรูเหนียงแข็งค้าง “เรื่องนี้ไม่ได้จริง ๆ พาจวิ้นจู่ไปด้วยไม่สะดวก”
“เหตุใดจึงไม่สะดวก?” จิ่วจิ่วซักถาม
หรูเหนียงอ้าปากแล้วหุบลง ไม่รู้จะอธิบายเรื่องนี้ให้นางฟังอย่างไร
จิ่วจิ่วยังคงจ้องใบหน้าหรูเหนียงด้วยดวงตากลมโตใสซื่อ
รอฟังคำอธิบายจากหรูเหนียงอยู่!
มุมปากหรูเหนียงกระตุกสองครั้ง ก่อนเปลี่ยนเรื่อง “คนที่จ้องจวิ้นจู่อยู่ตลอดผู้นั้น เป็นสหายของจวิ้นจู่หรือเจ้าคะ?”
คนที่จ้องนางอยู่ตลอดหรือ?
จิ่วจิ่วมองไปตามทิศทางที่หรูเหนียงชี้
แล้วก็สบเข้ากับดวงตาคู่นั้นของฝูเป่า
เมื่อสายตาทั้งสี่ประสานกัน ไอสังหารก็พลุ่งพล่าน
หึ บัดนี้ไม่คิดจะแสดงละครแล้วสินะ
จิ่วจิ่วยื่นมือไปทางฝูเป่า แล้วชูนิ้วโป้ง ก่อนพลิกนิ้วหัวแม่มือลงด้านล่าง
แม้ฝูเป่าจะไม่รู้ว่าท่าชูนิ้วโป้งคว่ำลงหมายความว่าอย่างไร
แต่คิดว่าคงไม่ใช่เรื่องดีแน่
สีหน้านางพลันเคร่งขรึมลง
“จวิ้นจู่ยังคงเอาแต่ใจไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเช่นเดิม” ฝูเป่าเดินเข้ามา มองจิ่วจิ่วด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง